Column Robert van de Griend

Zou het kunnen dat Stef zijn rechtse spierballen juist toonde als reactie op het altijd maar weer benadrukken van ’s mans saaiheid?

Robert van de Griend Beeld Els Zweerink

Nog even over Stef Blok. Want het zit me toch niet lekker, hoe ongenadig hij ervan langs kreeg. Goed, misschien had hij het net iets te prikkelend verwoord, dat de multiculturele samenleving mislukt is en Suriname een failed state. Zeker voor een man die ervoor betaald wordt om ons internationale blazoen een beetje schoon te houden en bovendien een voorganger moet doen vergeten die ook al leed aan het syndroom van Grote Waffel.

Maar toch. Ik kreeg zomaar ineens een aanval van zelfreflectie toen ik in deze krant las dat het explosieve betoog van Blok ‘opmerkelijk was voor iemand die bekendstaat om zijn saaiheid en rust’.

Wat nou als de Blok-watchers het verkeerd hadden gezien? Zou het kunnen dat Stef zijn rechtse spierballen juist toonde als reactie op het altijd maar weer benadrukken van ’s mans saaiheid? Waren wij, de media, niet een pietsie medeverantwoordelijk voor de uitspraken waar we nu met z’n allen overheen buitelden?

Zoek in het krantenarchief op ‘Stef Blok’ en termen als ‘saai’ en ‘kleurloos’ en je krijgt tientallen hits. Geen artikel over de VVD-politicus of er wordt gewag gemaakt van zijn brandschone lei, non descripte pakken, kalende schedel, strakke slaapschema (altijd vroeg naar bed en vroeg op), of het compleet ontbreken van vermeldenswaardige Stef Blok-anekdotes.

In een portret in de Volkskrant werd eind vorig jaar nog een moedige poging gedaan een positieve draai te geven aan de ‘onverwoestbare saaiheid’ van de oud-bankier: die zou hem tot de ideale minister maken onder een premier die wars is van sterallures. Niettemin werd voor de rest van Nederland eens te meer onderstreept: die Blok, dat is geen figuur naast wie je graag op de camping belandt.

Kijk, en als zoiets jarenlang over je geschreven wordt en de mensen elke keer als je op werkbezoek bent snurkgeluiden achter je rug beginnen te maken, kan ik me voorstellen dat er een dag komt waarop zelfs Stef Blok denkt: fuck it, ik zal ze eens wat laten zien. En dan is er natuurlijk geen betere tijd dan komkommertijd om een paar gepeperde oneliners een zaaltje in te slingeren en te doen alsof je niet doorhebt dat er een camera op je gericht staat.

Overcompensatie: elke man met egoprobleempjes is er weleens voor gevallen. De een schaft een barbeque aan die amper in zijn tuin past, de ander laat zijn spekkige lijf vol tatoeëren met tribals, weer een ander laat een baard staan.

In Den Haag kiezen politici met profileringsdrang doorgaans liever voor de beproefde methode van de ‘rechtse praat’ - vooral niet te verwarren met de veel minder effectief gebleken ‘linkse praat’, want wie uit de schaduw wil treden kan maar beter verre blijven van idealistische vergezichten vol windmolens en korenwolven.

Vraag het Halbe Zijlstra, weinig meer dan een duivenmelker met partijdas, tot hij als staatssecretaris van Cultuur begon te roepen dat ‘niemand veilig’ was voor zijn subsidiesloophamer. Vraag het ook Malik Azmani, een backbencher van de b-categorie, tot hij met een plan kwam voor een slot om Europa. Iets zegt me dat Stef Blok goed naar zijn mede-VVD’ers heeft gekeken.

Het is psychologie van de koude grond, dat weet ik ook wel. Anderzijds: diezelfde Stef Blok was in 2004 nog voorzitter van een commissie die concludeerde dat ‘de integratie van allochtonen geheel of gedeeltelijk geslaagd’ was, en dat ‘een prestatie van formaat’ noemde. De alternatieve verklaring voor Blok’s optreden, dat hij het allemaal echt meende wat hij daar uitkraamde, lijkt me dus minstens zo ongeloofwaardig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.