Zou de 'MeToo-oorlog' ook zo fel woeden als Hillary Clinton nu in het Witte Huis had gezeten?

Maureen Dowd doet in de New York Times een oproep seksuele intimidatie niet politiek te relativeren - niet wéér

Bill Clintons achterlijke gedrag jegens vrouwen werd beschermd vanwege een progressief vrouwenbeleid.

Hillary en Bill Clinton in 2007. Beeld AP

Zou de oorlog tegen roofdiergedrag jegens vrouwen ook zo fel woeden als Hillary Clinton tot president was gekozen? Toen ik vrouwen in Hollywood interviewde over de lelijke onthullingen over Harvey Weinstein, vertelden ze me dat gevoelens van frustratie en afschuw dat een beschuldigd roofdier in het Witte Huis zit in plaats van de eerste vrouwelijke president, een rol heeft gespeeld in het aanjagen van het verhaal.

Toen ik Susan Fowler sprak, na haar blog over seksuele intimidatie bij Uber, zei ze dat vóór Donald Trumps verkiezing vrouwen in Silicon Valley zich ook uitspraken, maar dat niemand luisterde.

Interessant om over te speculeren: als Hillary in het Witte Huis had gezeten, zouden sommige vrouwen dan wel of niet de moed hebben gehad hun Weinsteinhorrorverhalen te vertellen - omdat deze producer ook een macht was achter de Clintontroon? Zoals oud-hoofdredacteur van Hollywood Reporter Janice Min me vertelde: toen Barack Obama dit voorjaar na een speech voor 400 duizend dollar van het podium stapte en Harvey Weinstein warm omhelsde, gaf dat het signaal dat dit monster leefde in een beveiligde magische cirkel.

En zouden senator Kirsten Gillibrand en andere progressieven de afgelopen dagen gezegd hebben dat Bill Clinton afstand had moeten doen van zijn presidentschap vanwege zijn seksuele wandaden als hij nu in de vertrekken van de First Lady in het Witte Huis zou wonen en de krachtige politieke machine van de Clintons aanstuurde?

Of zouden feministen en progressieven hetzelfde faustiaanse pact hebben gesloten als in 1998: bescherm Bills achterlijke gedrag jegens vrouwen omdat de Clintons een progressief vrouwenbeleid nastreven? Dus wat maakt het uit als een paar vrouwen moeten worden opgeofferd voor dit goede doel - zo zouden ze zich nu (weer) kunnen afvragen. Is het niet beter om Bill en Bills in-staat-steller Hillary te hebben dan Donald?

Je zou je kunnen afvragen waarom het in 2017, na zoveel nationale debatten over seksueel roofdiergedrag de afgelopen 26 jaar, nog steeds zo moeilijk is hiermee in het reine te komen.

Misschien omdat in die traumatische beginfase zowel links als rechts zichzelf voorbijliepen om deze nationale incidenten te gebruiken voor hun eigen ideologische doeleinden. De geur van hypocrisie was sterker dan het parfum van gerechtigheid.

Met Clarence Thomas probeerde in 1991 een feministische lynchmenigte een conservatieve nominatie voor het Hooggerechtshof te torpederen om seks terwijl de echte reden dat ze van hem afwilden politiek was. Daarna, met Bill Clinton, probeerde een conservatieve lynchmenigte een Democratische president te torpederen om seks, terwijl de echte reden waarom ze van hem afwilden politiek was.

Het institutionele feminisme stierf toen Gloria Steinem, Madeleine Al-bright en andere topfeministen hun hand in het vuur staken voor Bill Clinton terwijl hij openlijk loog dat hij nooit een seksuele relatie had gehad met 'die vrouw' - Monica Lewinsky. De Clintons en de feministen waren woedend toen Thomas' supporters Anita Hill (die hem beschuldigde van seksuele intimidatie, red.) 'a little bit nutty and a little bit slutty' noemden. Maar dit was precies de aanpak van de Clintons, als vrouwen zich uitspraken over Bills wangedrag.

Keer op keer was Hillary onderdeel van het demoniseren van vrouwen als leugenaars, sletten of arme tokkies, terwijl ze duidelijk eerlijk leken te zijn spraken over haar behaagzieke echtgenoot. Ze rechtvaardigde dit vaak door over deze vrouwen te denken als instrumenten van een rechtse samenzwering.

In het voetspoor van de Clintons deed Donald Trump de meer dan een dozijn vrouwen die hem beschuldigden van seksueel onaanvaardbaar gedrag af als politiek gemotiveerde leugenaars. De president heeft ook de beschuldigingen tegen de Republikein Roy Moore en de Democraat Al Franken gepolitiseerd. Ivanka Trump zei dat ze 'geen reden heeft het verhaal van de slachtoffers te betwijfelen' in de zaak-Moore, maar ze denkt anders over de mensen die haar vader beschuldigen.

Zeggen de progressieven die nu zeggen dat Bill had moeten aftreden dat alleen maar omdat ze schoon schip willen maken om achter Donald Trump aan te gaan - omdat ze misschien denken dat seks een effectiever wapen is dan Rusland om hem neer te halen? Het is makkelijk om je tegen de Clintons te richten dezer dagen en om ze te behandelen als offers in de grotere strijd - net als de Clintons zelf deden met al die vrouwen die aanvaringen hadden met Bill.

Opnieuw beneemt politiek het zicht op de kwestie seksuele intimidatie. Maar hopelijk zal deze publieke rechtszaak, die mannen van beide politieke windrichtingen voor het gerecht brengt, te sterk zijn om zich door politieke spelletjes te laten relativeren. Zoals de beschuldiger van senator Franken zei: 'Als je seksueel aangevallen wordt, maakt het niet uit of je Republikein of Democraat bent. Daar gaat het niet om.'

© The New York Times


Dit schreven we eerder zoal over #MeToo:

Waarom Saskia Noort haar verkrachting jarenlang stilhield
'Ik zweeg ook omdat ik merkte dat niemand op zo'n verhaal zat te wachten.'

'Ik heb het gedaan'
Na #MeToo nu ook #IHave: mannen bieden excuses aan voor misbruik en intimidatie

Sarah Sluimer reageert in dit opiniestuk op #MeToo: We beschermen ze, de mannen
'Het schuurt dat ik ooit met je werkte en me toen regelmatig ongemakkelijk voelde bij de toon van je nachtelijke smsjes en ellenlange mails. Iets dwingerigs, iets hijgerigs.'

Lezersbrieven over seksisme: 'Ik ken geen vrouw die niet 'me too' kan zeggen'
In mijn eigen omgeving is geen enkele vrouw die niet 'me too' kan zeggen, schrijft een lezer. Dat gedrag wordt met de paplepel ingegoten, stelt een ander. En geeft onthutsende voorbeelden.

#MeToo haalt seksueel geweld uit de taboesfeer, maar lost het het probleem ook op?
Een analyse en drie vrouwen die hun verhaal doen (+)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.