Lezersbrieven 27 oktober 2018

Zorgverzekeraars bemoeilijken het mooie beroep van ergotherapeut

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 27 oktober.

Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag: paramedische zorg 

Hartelijk dank aan Gerald Hengstman voor zijn betrokken betoog en stelling dat paramedische zorg onontbeerlijk is voor ernstig zieke mensen (O&D, 24 oktober). Het is goedkope zorg, maar wordt door zorgverzekeraars al jaren met te lage tarieven beloond. De eisen die zorgverzekeraars stellen nemen toe. Hierbij een dagelijks voorbeeld van die toenemende eisen, die de zorg duurder maken en het plezier in het uitoefenen van mijn mooie beroep van ergotherapeut doen afnemen.

Woensdag kreeg ik een mail van een mevrouw met een chronische reumatische aandoening. Zij was naar mij verwezen door haar specialist. Na het inventariseren van de problemen in haar dagelijkse functioneren probeerden we mogelijke oplossingen uit: een wc-bril met armsteunen om het opstaan en gaan zitten minder belastend te maken, een bedbeugel om weer zelfstandig uit bed te kunnen komen en een keukenmes om met minder pijn groente te snijden.

Ik leende haar deze hulpmiddelen uit, waarna zij ze aanschafte. De rekening stuurde ze naar haar zorgverzekering. Ze schrijft dat de zorgverzekering haar factuur betaalt als de specialist de wc-bril en bedbeugel voorschrijft. Voor het mes is een ergotherapeutische machtiging nodig.

Om deze vragen ben ik boos, verdrietig en opstandig tegelijkertijd. Gelukkig erkennen de heer Hengstman en met hem vele specialisten de meerwaarde van de ergotherapeut/paramedicus. De specialist verwijst naar ons door om onze expertise in te zetten zodat de cliënt beter functioneert, vallen wordt verminderd, verpleeghuisopnames worden voorkomen of uitgesteld en kwaliteit van leven wordt verhoogd. Wanneer erkent de zorgverzekeraar onze kennis en expertise, beroepsethiek en kwaliteit van behandelen?

Dineke Bangerter-van der Molen, ergotherapeut in Den Haag

Code Oranje

‘De agenda van Code Oranje zal van onderop worden bepaald’ (Ten eerste, 26 oktober). Hierbij enkele suggesties. Regel op termijn door grondwetswijziging het stemmen voor de Tweede Kamer ( 75 Kamerzetels voor vrouwen en 75 Kamerzetels voor mannen); kies de Kamerleden evenredig vertegenwoordigd uit de provincies; stel het aantal Eerste Kamerleden op 76 personen (38 vrouwen en 38 mannen ); kies de Eerste Kamerleden evenredig vertegenwoordigd uit de provincies; zorg voor direct gekozen burgemeesters door de gemeenten.

Zo krijgt de agenda van de partij Code Oranje een beetje body.

R. M. Bloemen, Voorschoten

Code Rood

In de Grondwet staat ‘de leden stemmen zonder last’ over de leden van de Staten -Generaal. Toch wil Bert Blase met Code Oranje als een windvaan de grillen van een amorfe groep kiezers gaan volgen. Een overtreding dus van de Grondwet.

Daarnaast: als ik op een kandidaat van een ‘klassieke’ partij stem, weet ik vrij precies wat zo’n kandidaat wil. Ook als er een nieuwe kwestie opduikt. Ons huidige systeem is zo slecht nog niet. Voor mij is Code Oranje Code Rood. Niet doen.

Jan van Londen, Lochem

Wim Kok

Max Pam schrijft dat hij met moeite vier tamelijk kleurloze citaten van Wim Kok heeft kunnen vinden (O&D, 24 oktober).

Echter, zonder zoeken, weet ik er één die waarschijnlijk begon als taalfout of verspreking, maar die inmiddels profetisch is gebleken: ‘exibitionistische zefverrijking’.

R. Maltha, Berghem

Genderneutraal

Nu de Volkskrant er een punt van maakt genderneutraal te schrijven, kan de ­redactie er misschien op toezien dat allerlei zaken niet langer bestierd worden maar gerund. Dat is stukken neutraler.

Dolf Hartveldt, Wassenaar

Vrouwelijke vorm

Wie snapt het nog? Waarom mogen Ruth Wilson en Cat Power wel gewoon actrice respectievelijk zangeres zijn (V, 26 oktober), maar is Anne-Rigt Poortman (echt een vrouw) gezinssocioloog (Ten eerste, 26 oktober), zit Paul Bernicke met twee vrienden (toch heel duidelijk vrouwen) uit te rusten (Ten eerste, 25 oktober) en staat een Latijns-Amerikaanse medewerker (een vriendelijk kijkende jongedame) van Ted Cruz voor de deur te wachten (Uitgelicht, 26 oktober)? Ik snap zo onderhand weinig meer van vrouwelijke vormen...

Ronald Schrijber, Arnhem

Marktwerking

Het echte failliet: marktwerking in de zorg.

Myriam Lipovsky, Utrecht

Secularisatie groeit

Taede Smedes maakt gebruik van religieuze terminologie door te beweren dat Gods geest nog steeds ronddoolt in de samenleving en de hoofden van de mensen (O&D, 24 oktober). Met zijn uitleg geeft hij aan dat de ‘ongelovigen’ ook ­religieus kunnen zijn.

Wanneer ik in bijeenkomsten van het vak ‘geestelijke stromingen’ mijn toehoorders de vraag voorleg wie religieus is, zegt tweederde daar niets mee te hebben. Opvallend is dat wanneer men op deze bijeenkomsten spreekt over religie, ze met verhalen komen van hun opa en oma. Verhalen van henzelf of hun ouders worden steeds schaarser.

Bij de groeiende groep mensen met een orthodoxe christelijke en islamitische achtergrond merk ik in de gesprekken dat ze meer en meer hun eigen verantwoordelijkheid willen nemen en niet meer strikt de religieuze regels willen volgen. Vaak betreurt men wel de onbespreekbaarheid van deze onderwerpen in eigen kring. Met andere woorden: ook de orthodoxie zal te maken krijgen met het verschijnsel van secularisatie.

Theodor Adorno, een Duitse filosoof schreef al in 1971 naar aanleiding van de voortschrijdende secularisatie : ‘Eigenlijk kan en wil men niet meer deel uitmaken van een religie.’ Natuurlijk blijven bestaande religies bestaan en zich verder ontwikkelen, maar seculiere levensbeschouwingen zijn groeiende en zullen aan invloed winnen.

Jos van Remundt, Deventerdocent levensbeschouwing

Betwijfelbaar geloof

Ook al ga je niet meer naar de kerk, daarom kun je nog wel in God geloven. Hij is bij lange na niet dood. In Nederland althans niet. Onderzoek heeft dat uitgewezen en de heer Smedes wilde daar nog eens op wijzen.

Maar kan het omgekeerde ook, dat je niet in God gelooft, maar wel naar de kerk gaat? Een mogelijkheid die Hannah Arendt onder de aandacht wilde brengen. Moos, vertelde ze dan, kwam niet meer in sjoel. Iets dat in Koningsbergen, de stad waar ze haar jeugd doorbracht, voor joden nogal ongebruikelijk was. Dus sprak de rebbe hem erop aan. ‘Nou, nu je het vraagt’, zei Moos, ‘zal ik het dan ook maar zeggen. Ik geloof niet meer in God.’ Waarop de rebbe zei: ‘Maar wie vraagt jou daar nou naar?’ Aan theïsme deed de rebbe kennelijk niet.

Waar mensen samenkomen en elkaar iets te zeggen hebben, is God al genoeg aanwezig om nog los daarvan te hoeven bestaan. Een paar mensen kunnen al voldoende zijn. Zeker, een verdacht clubje kun je dan al gauw ook zijn. Want je doet niet mee aan wat alom aan onbetwijfelbaar religieus sentiment is blijven leven. Een sentiment dat dominees in toenemende mate werk verschaft.

Fokke van der Heide, Zwolle

Het is gissen

Ook atheïsten en agnosten zijn religieus. De hele mensheid is religieus en zal dat altijd wel blijven. Weten doen we het geen van allen, want wat ik in Delft tijdens mijn studie leerde was: ‘Meten is weten en gissen is missen.’ En gissen doen we allemaal, niemand uitgezonderd.

Dat het dan straks, na onze dood, heel anders blijkt te zijn als we dachten, zou eenieder niet moeten verbazen.

Jan van der Klooster, Almere Haven

Jan Mokkenstorm

Tranen in mijn koffie bij het interview met Jan Mokkenstorm (Ten eerste, 22 oktober). De tranen kwamen bij het woord ‘afhaken’. Als hij het heeft over de mensen die hem liefhebben en als het einde nadert, toch afhaken.

Mijn lieve moeder stierf afgelopen ­augustus. Tot het laatst heb ik haar zo vaak mogelijk bezocht, verzorgd en ­geprobeerd het leven dat er nog was ­gemakkelijker voor haar te maken. Maar innerlijk was ik al afgehaakt. Ik was opgelucht als mijn zusje kwam en ik naar huis mocht. Ik heb me daar zo over geschaamd.

De opmerkingen van Mokkenstorm deden mij beseffen dat ik niet de enige ben die weliswaar lijfelijk aanwezig is en heel verdrietig, maar toch innerlijk al afgehaakt als er een geliefde sterft. Dat ik geen gevoelloze dochter ben. Dat het blijkbaar nodig is opdat je zelf verder kunt. Daarom wil ik hem bedanken voor zijn wijze woorden over leven en vooral over sterven.

Josine Kooiker-Pouwels, Hoogland

Verschillen

Ondanks de verschillen leren ze van elkaar? (‘Je laat je collega’s niet barsten’, Ten eerste, 22 oktober). Dankzij de verschillen leren ze van elkaar!

Hans van Bostelen, Leiden

‘Bovendaan’

Als ik al die poespas zag in Londen met in gedachten Syrië, Jemen en de wereldwijde armoede, ben ik maar liever een onderdaan dan een ‘bovendaan’. Wat een tegenstellingen, wat een onwerkelijke wereld, dáár word ik nu stil van!

Tjerk Westerterp, Middelburg

Excuus ‘moffenmeisjes’

Mijn oma had een liefdesrelatie met een Duitse onderofficier. Daar is een zoon uit geboren die helaas zijn eerste verjaardag niet gehaald heeft. Ook zij werd bestempeld als ‘fout’ en dit ‘kwaad’ moest bestreden worden. Haar grote liefde heeft zij na de oorlog nooit meer gezien en mijn opa heeft zich over haar ontfermd.

Dit geheim durfde ze pas op haar sterfbed aan haar kinderen te vertellen. Dit trauma heeft een grote rol gespeeld in haar gezin en enkele jaren geleden heb ik ontdekt dat er bij mij ook nog heel veel verdriet zat. Verdriet dat onbewust mijn leven beïnvloedde.

Het doet mij deugd dat we nu collectief in staat zijn om ook dit deel van onze geschiedenis in ander licht te zetten en zo een collectief (onbewust) trauma kunnen helen. Daar waar er onderscheid wordt gemaakt tussen goed en kwaad, doet het kwaad zijn werk.

Bas Hendrix, Hilversum

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden