Paulien Cornelissein 150 woorden

Zodra mijn groep wordt opgeroepen voor het vaccin, laat ik alles vallen

Het was ineens zo koud als de blote enkel van een millennial. Ik merkte dat het mondmasker één voordeel had: het hield mijn neus warm.

Daarna waren de positieve gedachten op.

Ik sjokte langs kalende bomen, en hoorde voorbijgangers praten over of ze zich zouden gaan laten vaccineren.

Waarom is dit überhaupt een vraag, dacht ik knorrig. Zodra mijn groep wordt opgeroepen, laat ik alles vallen. Ik hoop dat ik naar een grote hal mag, misschien wel gewoon dezelfde als waar een mevrouw een paar weken geleden nog met een wattenstaafje in mijn prefrontale cortex had gepoerd. Ik zal die hal in rennen. Ik zal roepen: ‘Houd de naald maar vast omhoog!’ Daarna zal ik mij erin storten. Gevaccineerd en wel zal ik naar buiten schrijden. Nu alvast een tip aan ‘de instanties’: bij de uitgang van die hal een opname van het Hallelujah van Händel laten horen. 

Of nee! Een live koor! Dat kan dan weer!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden