Zo werd Zijlstra het zoveelste slachtoffer van Ruttes armzalige selectiebeleid

Als iemand het beter deed dan verwacht, is dat misschien geen compliment

Foto de Volkskrant

Z'n collega's zaten er helemaal doorheen. Moedig vonden ze het. Nobel ook. Moedig en nobel, dat was het. 'Hij heeft op een respectabele en waardige manier afscheid genomen', sprak Gert-Jan Segers. 'Een maatje is vertrokken', schreef Han ten Broeke. Een dag eerder had het er allemaal nog zo goed uitgezien. Hij had het toch toegegeven? Was dat niet het belangrijkste? Ze hadden er zelfs samen nog leuke grapjes over gemaakt. Nu was ook Alexander Pechtold zichtbaar aangeslagen. Klaas Dijkhoff kon het nauwelijks geloven. Dit was 'niet representatief voor wat hij aan het land en de partij had bijgedragen.'

Met grote verslagenheid namen de Betrouwbare Mannetjes kennis van het nieuws. Godverdomme. Niet Halbe. Zo jong nog, nog zo vol plannen. Van de PVV en Jesse Klaver hoefde het allemaal niet meer, dat hele debat. En ook andere oppositiepartijen begrepen dat dit misschien geen goed moment was. Met al die emoties. Kon ook later hoor, laat maar weten.

De ene spreker was nog indrukwekkender dan de ander. 'Een scherp oordeel is geveld. Dat scherpe oordeel is geveld door Zijlstra zélf. En hij heeft daarover gezegd wat hij daarover in hele scherpe bewoordingen heeft gezegd en dat heeft tot een bewogen moment geleid', vervolgde collega Gert-Jan. Mooi zeg. Dat was het geweest inderdaad, een bewogen moment.

Hoe hij daar stond. Achter het katheder. De neergehangen schouders, vechtend tegen de tranen. Ergens viel de naald in de stoffige groef van Mieke Telkamp. Na jarenlange prettige samenwerking, veel te vroeg heengegaan. Tot aan het einde op zijn eigen, karakteristieke wijze richting gegeven aan ons bedrijfsbeleid, etc. Gelukkig zat beste vriend Mark aan zijn zijde. Een aai over de elleboog, een korte aanraking, gewoon, even een blijk van compassie. Dat hij niet het gevoel had dat hij er alleen voor stond. Ook Mark liet zien hoezeer het hem raakte. Als Enzo Knol die wilde doen alsof Dee niet de enige was die stuk zat na de breuk, sloeg hij een hand voor het gezicht. Hoe vaak kon een mens dit overkomen? En dat zoontje. Moest hij die dit nu allemaal gaan uitleggen? Het enige wat hij kon doen was het leed wat verzachten. Halbe had 'gejokt', 'een onwaarheid verteld'.

Maar we moesten niet doen alsof de baas het bedrijfsongeval zelf had kunnen voorkomen. Ja, toen het nieuws in oktober naar buiten kwam, had hij misschien alerter kunnen reageren. Een zonde vond hij het, geen doodzonde. Dat was een 'politieke inschattingsfout' geweest, zo ver wilde hij nog wel gaan.

Arme Halbe. We konden het hem niet eens kwalijk nemen. Deed het beter dan verwacht, zo klonk het. Alsof dat een compliment is. Dat het meeviel. Alsof de politieke inschattingsfout van Rutte niet al veel eerder lag, en Zijlstra's val niet juist een gevolg was van zijn vooraf bekende ongeschiktheid. Alsof de ellende niet al begonnen was op het moment dat partijpolitiek weer boven kwaliteit moest gaan en Rutte de valse waakhond tot gastheer promoveerde. Hem tot belangrijkste diplomaat van het land maakte, de ultieme laaglandbaan gaf. Enkel en alleen omdat er beloond moest worden. En zo werd Zijlstra het zoveelste slachtoffer van Ruttes armzalige selectiebeleid. Zachtjes prevelden we het laatste couplet van Waarheen, waarvoor. Halbe is er niet meer, maar hij laat een grote leegte achter.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Waar dan is het licht op ons duistere pad

De hand die ons geleidt

En hoe lang, ja hoe lang nog duurt de tijd

Dat wij zijn bevrijd.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Melle Runderkamp en Simon Hendriksen op Twitter: @Betmannetjes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.