Zo pimp je volgens Peter Buwalda alle Beatles-lp's flink op - want het had zo veel beter gekund

De lp’s hadden eenvoudig beter gekund.

Geen enkele partij in Amsterdam, zelfs niet de anti-scooterpartij, heeft oog voor wat ik ­belangrijk vind. Graag had ik bijvoorbeeld gezien dat The Beatles hun singels op hun lp’s hadden gezet. Dat lijkt nogal een eis, maar Amsterdam scootervrij maken is ook niet eenvoudig.

Bovendien ben ik rijkelijk laat. Maar dat geldt ook voor punten van andere partijen, zoals minder ­Marokkanen. Het gaat erom dat de Beatles-lp’s er nóg beter van worden, zeker omdat het one in, one out is, dat wil zeggen: kutnummer eraf, single erop.

Genoeg getheoretiseerd, voorbeelden graag. Meteen maar Revolver? Prima. Volgens sommigen is ­Revolver uit 1966 de beste Beatles-lp, en dus misschien de beste lp ooit. Wie zal het zeggen?

Ik. En ik zeg: nee, helaas. Want het had zo veel beter gekund. Ondanks de über-coole titel en hoes, staan er net iets te veel shitnummers op. De geniale vaart gaat er soms uit. Wat te denken van Love You To, Here, There and Everywhere en de Yellow Submarine? Nota bene áchter elkaar aan? Ja maar Yellow Submarine maakt The Beatles nou juist The Beatles – ik hoor het Gijs Groenteman roepen. Echte Beatlesfans vinden dit heiligschennis.

Niks mee te maken. Midden in de Revolver-sessie zit de single Paperback Writer/Rain. Soms lig ik lekker op mijn zij in bed te dromen over Revolver met Paperback Writer erop, en ook Rain. Van mij mag Paperback Writer zelfs openen, en niet Taxman. Zo ver wil ik gaan.

Op deze manier kun je voor het inslapen alle Beatles-lp’s flink oppimpen. Stelt u zich Beatles For Sale (1964) voor zónder Every Little Thing en I Don’t Want To Spoil the Party, maar mét I Feel Fine en She’s A Woman. Van dat idee moet ik gewoon even bijkomen. Of We Can Work It Out en Day Tripper op Rubber Soul, en weg met You Won’t See Me en If I Needed Someone.

Maar nu de White Album. Vacante singles: Hey Jude/Revolution en ook Lady Madonna. Likkebaardend drie crap-nummers aanwijzen, komt voor elkaar. Don’t Pass Me By eraf (Lady Madonna dáár), The Continuing Story of Bungalow Bill eraf (dáár Revolution – andere koffie!) en vooral dat gebrabbel van Revolution 9, zéér modern passé. Ervoor in de plaats Hey Jude – maar dan wel als opening van de tweede lp.

Mijn god.

En eigenlijk, nu we toch bezig zijn in 1968: heel Magical Mystery Tour kan beter opgeheven worden. Blijft een stiefkindje, vonden The Beatles zelf ook, een bijelkaar geharkte verzameling singels. Doen? Goed! Dan komen voor Sgt. Pepper’s namelijk Strawberry Fields Forever en Penny Lane vrij, meteen zo ongeveer de beste nummers. Gaan we even een paar holes mee fixen. Wordt niemand slechter van.

Probleem is: waar laten we I Am The Walrus? Geniale plaat, misschien wel mijn favoriete Beatlesnummer. Valt stilistisch precies tussen Sgt. Pepper’s en de White Album in. Beide lp’s zouden ervan opknappen. Kwestie van gunnen dus. Nu ben ik een echte White Album-man. Maar die heeft al zoveel, zeker met Hey Jude en Lady Madonna erbij. Dus neig ik naar Sgt. Pepper’s. Ja, Walrus op Sgt. Pepper’s. Weg met Being for the Benefit of Mr. Kite!, Good Morning, Good Morning en Fixing A Hole – ingerukt, moven. Die lp kent zichzelf niet meer terug, mensen. Wat een superplaat, zo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.