Column Nico Dijkshoorn

Zo kende ik Dion Graus: je staat langs een weiland, je kijkt naar een alpaca en pang, Graus naast je

PVV-politicus Dion Graus zegt dat hij nog bij zijn moeder woont. Ik geloof hem. Wat me wel een beetje tegenvalt, is dat hij dat pas vertelt als je zijn arm achter op zijn rug draait. ‘Zeg op mannetje, met je haar en je brilletje. Waar woon je? Vertel op! Waar woon je? Van wie houd je meer, je moeder of je veertien honden? Wij hebben de tijd, pinguïnmannetje. Waar woon je!’

En dan jammerend: ‘Mijn moeder. Bij mijn moeder. Laat mijn dieren er buiten.’

Er is enige twijfel ontstaan over de verblijfplaats van Dion Graus en de Volkskrant stelde hem daar enkele vragen over. In de antwoorden van Graus zitten prachtige details. Ik heb het gevoel dat ik Graus nu zo veel beter ken. Ik geef eerlijk toe: ik zag alleen zijn buitenkant. Die vond ik al zo mooi. Graus ziet eruit als Captain Animal, een superheld die opkomt voor onderdrukte paarden en geiten.

Zo kende ik hem. Je staat langs een weiland, je kijkt naar een alpaca en pang, Graus naast je. ‘De alpaca is een buitenlands dier. Kijk maar naar zijn nek. Hij draagt zijn haar zoals Elvis in 1953, dat kan dus geen Nederlands dier zijn. Waar nu die alpaca staat, die Incagrazer, had dus ook gewoon een Nederlandse koe kunnen staan. In wat voor een land leven we?’

Voor een politicus vond ik dat een beetje eendimensionaal. Als ik hem doordeweeks weleens met een tas vol boodschappen door zijn woonplaats Voorburg zag lopen, dan dacht ik: Ja mannetje, je houdt van van dieren en je verzamelt maatpakken voor kleine mensen, maar hoe zit het eigenlijk met jouw liefde voor de mens?

Door keiharde onderzoeksjournalistiek van de Volkskrant is die vraag nu beantwoord. Dion woont nog bij zijn moeder in Heerlen. Doordeweeks kan hij niet bij haar zijn, maar dat komt juist wel goed uit. Dan kan ze zijn kamer opruimen. Elk weekend slaapt hij twee kamers bij zijn moeder vandaan. Al veertig jaar lang in hetzelfde bedje met een poster van een heel lief diertje boven zijn hoofd. Dat klinkt allemaal gemoedelijker dan ik het opschrijf.

Graus leeft niet in vrijheid. Hij woont in het geheim bij zijn moeder, omdat mensen die niet van paarden houden het op hem hebben gemunt.Hij legt uit hoe hij dat klaarspeelt: hij reist incognito met een staartje en een pet op. Ook parkeert hij zijn auto in een andere wijk.

In zo een land leven we. Dion Graus, die doordeweeks opkomt voor slecht betaalde varkens en dieren met een leerachterstand, moet dat epische haar van hem onder een petje proppen, alleen maar omdat hij bij zijn moeder wil slapen. Wij kunnen onze auto gewoon voor de deur zetten want we zijn vrij. Als we de auto parkeren, dan herkent de hond het geluid van de motor en begroet hij ons.

Dion Graus – juist hij, de man die zo graag wordt begroet door dieren – moet als een dief het huis van zijn moeder binnensluipen. Mensen in de buurt praten er over. ‘Mamma Graus heeft dit weekend weer die honkballer met dat staartje over de vloer.’

Als er één ding duidelijk wordt door de opschudding rond Graus, dan is het wel dit: mensen die van dieren houden en graag bij hun moeder wonen, daar houden wij niet van. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.