ColumnEva Posthuma de Boer

Zo jammer als ik het elke dag vind dat ik niet meer rook, zo slecht voelde ik me elke dag dat ik rookte

De dingen mogen niet verdwijnen. De telefooncel, café de Zwart, het fotorolletje, straks misschien de Hema: verschrikkelijk. Zijn er mijn hele leven geweest, herbergen herinneringen, kan niet, mag niet. En nu ook nog de mentholsigaret. Au! De mentholsmaak zou roken stimuleren, en dat past niet in het ontmoedigingsbeleid. Begrijpelijk, maar hallo, mijn jeugd?!

Mijn moeder, die heel mooi kon roken, namelijk vrouwelijk en stoer, rookte Belinda menthol. Ik mocht die pakjes voor haar kopen bij Vermeulen, de kruidenier (ook verdwenen) op de hoek van onze straat. ‘Twee pakjes groene Belinda alstublieft’, sprak ik allerschattigst met mijn 5-jarig stemmetje, om meneer Vermeulen mijn moeders portemonnee te overhandigen zodat hij er de verschuldigde guldens en kwartjes uit kon halen (het geeltje, het duppie! Weg! Waarom?) Mijn moeder in de zon, een glimlach om haar mond, een sigaret tussen haar vingers. Met haar vriendinnen, gierend van het lachen, rokend. Achter haar tikmachine, dat wonderschone apparaat dat is gedegradeerd tot hippe vintage, gehuld in rook. ‘Begin er nooit aan,’ hamerde ze, ‘je komt er niet vanaf’. 

‘’Istanbul 2002‘’Beeld Eddy Posthuma de Boer

Maar op mijn 13de was ik al verloren en jatte ik Belinda’s uit haar pakjes. Later stapte zij over op Philip Morris Super light. Ik hield het, een decennium of drie, bij Marlboro’s. Tot ik zo’n acht jaar geleden een poging deed die uit te bannen. Om mezelf te helpen hield ik een stoppen-met-rokendagboek bij. Het was vooral een verslag van mijn angst moddervet te worden en nooit meer een letter op papier te krijgen. Ik dankte alles wat ik had geschreven, mijn boeken, mijn columns, namelijk aan de sigaretten die ik daarbij had gerookt. Ik had de inspiratie uit mijn Marlboro’s gezogen. Ik zou nooit meer kunnen schrijven. Aldus schreef ik.

Toen ik een eindje op weg was, toonde een uitgever interesse. Hij schatte in dat het dagboek commercieel best wel eens interessant zou kunnen zijn - stoppen met roken was al een flinke hype. Het kwam er niet. Rara. Juist. Ik begon weer met roken. En tja, een stoppen-met-rokendagboek van een mislukte poging, dat geef je niet uit. Later stopte ik opnieuw. In stilte. Dat lukte beter.

Ik heb van het roken genoten. Ik mis het, wat niemand verbaast, want behalve met dingen die verdwijnen, heb ik moeite met afscheid nemen in het algemeen. Maar zo jammer als ik het elke dag vind dat ik niet meer rook, zo slecht voelde ik me elke dag dat ik rookte. Ik kan het gemis tegen de opluchting afstrepen. Die staan quitte. En dat maakt dat ik volhoud. Zie daar, mijn stoppen-met-rokenboek is gereduceerd tot een column. Meer woorden maak ik er ook niet aan vuil. Maar hé, mooi wel zonder sigaret uit de pen, tenminste, uit de symbolische pen, want de echte, dat prachtige object met inkt en kroontje, dat ons handschrift ooit schaafde: verdwenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden