ingezonden brieven

Zo haal je iets kerstigs in huis dat voor de verandering niet afgezaagd is: een adoptieboom

De lezersbrieven van woensdag 1 december.

Redactie
Kerstboomkweker uit De Glind (Gelderland) in een veld vol adoptieboompjes. Beeld Marcel van den Bergh
Kerstboomkweker uit De Glind (Gelderland) in een veld vol adoptieboompjes.Beeld Marcel van den Bergh

Onder andere door extreem weer zou er een kerstbomentekort zijn in Canada. Dat het toenemende aantal extreme weersomstandigheden waarschijnlijk het gevolg is van klimaatverandering, maakt de relatie met dit moeilijk weg te denken kerstattribuut nog ongemakkelijker. De kerstboom is namelijk een onduurzaam wegwerpartikel. Natuurlijk bestaan er ook herbruikbare replica’s, maar die geven veel mensen toch niet hetzelfde ‘kerstgevoel’.

Gelukkig is er nog een andere mogelijkheid. Zo is er de optie om een kerstboom te huren of zelfs te ‘adopteren’. In geval van adopteren zou je een eigen boom uitkiezen en die jaar op jaar weer in huis nemen als een oude vriend die blijft logeren. Het huren spreekt meer voor zich. Je kiest een boom uit die vervolgens wordt uitgegraven en leent deze tegen betaling. Bij inleveren wordt de boom gewoon weer teruggeplant. Zo haal je naast de jaarlijkse All-I-want-for-Christmas-heisa ook nog iets kerstigs in huis dat voor de verandering niet afgezaagd is.

Sam Zarean, Utrecht

Wee is ons

Wat weer een hoop ellende in de krant. Wee is ons. Maar je kan altijd erger. Je zal maar drie dagen ingesneeuwd zijn in een Britse pub met een Oasis cover band. (Ten eerste, 30 november).

Len Koetsier, Groningen

Leuk

Nog niet tegengekomen in programma’s om pesten te bestrijden is de vraag ‘waarom is pesten leuk?’ Als de kinderen die vraag gaan beantwoorden, kan er aan oplossingen worden gewerkt.

Janhenk Odink, Culemborg

De mens

Met grote bewondering heb ik zojuist het interview met de 100-jarige Marie Blommaart gelezen. Een vrouw die midden in de maatschappij staat en die ondanks haar pittige ervaringen in de Tweede Wereldoorlog nog zo’n positief, verbindend mensbeeld heeft. ‘Altijd de mens blijven zien in de ander’: wat een prachtige reminder in deze polariserende tijd.

Jules Maussen, Eindhoven

Booster

Synoniem voor boosterprik: OPSTEKER.

Ruud Vriend, Amstelveen

Stuiteren

Op de NOS-site lees ik de reactie van Aob-voorzitter Tamar van Gelder op de mondkapjesplicht vanaf groep 6: ‘Degene die dit soort regels voor 9-jarigen bedenkt, is overduidelijk al heel lang niet meer in een basisschool geweest.’ En verderop: ‘Het zal heel wat werk kosten om 25 stuiterende leerlingen elke keer correct een mondkapje op te laten doen voor ze het lokaal verlaten.’ Ik denk alleen maar: is het al zo slecht gesteld met de kwaliteit van leerkrachten dat ze zoiets simpels al niet meer voor elkaar krijgen? Ik mag het toch niet hopen!

Geertje Damstra, Culemborg

Handjes en hoofdjes

Vaak gehoord en gelezen: ‘Handjes aan het bed’... Wat denigrerend om zo over zorgmedewerkers te spreken. Noemen we managers ‘hoofdjes’, omdat zij zogenaamd het denkwerk doen? Minister De Jonge heeft het over ‘een blik ic-verpleegkundigen opentrekken’. Meer respect graag voor de mensen die het echte werk doen.

H. Lageveen, Hoorn

Andere kant

Dat jongeren door de coronamaatregelen geblokkeerd raken in hun ontwikkeling , zich geen levensvaardigheden eigen kunnen maken, ik vraag het me af. Zie het als een uitdaging. Ze leren een andere kant van het leven kennen: hoe om te gaan met beperkingen. Dáár groei je van en ontwikkel je je eigen persoonlijkheid.

Vellah Colcher, Amsterdam

I gotta get drunk

Wat jammer dat Norah Jones wel vertelt over haar liefde voor country & western, maar dat haar hobbyproject The Little Willies niet aan de orde komt. Met dit gezelschap heeft ze twee onversneden country-albums gemaakt. Daar staan een paar nummers op die haar favoriete zanger Willie Nelson eveneens heeft vertolkt, onder meer het door hem geschreven I gotta get drunk.

Bas Kuit, Amersfoort

Grootouders

Scholen blijven open, ondanks de hoge besmettingshaard. Kwetsbare 70- plussers worden opgeroepen voorzichtiger te zijn in het contact met hun kleinkinderen, aldus de minister-president. Is hij weleens bij een lagere school gaan staan als die uitgaat? Dan zou hij kunnen zien , hoeveel 70-plussers daar op hun kleinkinderen wachten. Dat beide ouders kunnen werken , wordt mede mogelijk gemaakt door deze grootouders. Is er een vorm van verlof geregeld die ouders de mogelijkheid geeft thuis te blijven als een hele klas naar huis gestuurd wordt, nu ouders geen beroep meer kunnen doen op die grootouders?

Alice Weve, Den Haag

Mooie kant van een psychose

Met stijgende verbazing, oplopend tot verontwaardiging, las ik in de opiniebijlage van afgelopen zaterdag het essay van Jeroen Verkroost over de spirituele kant van een psychose, ‘Een psychose kan ook een mooie ervaring zijn’. Zelf heb ik veertig jaar in de psychiatrie gewerkt een veel verschillende soorten van psychoses van cliënten van dichtbij meegemaakt en geen enkele voldeed aan de romantische beschrijving van de auteur.

Ik startte mijn loopbaan in de tijd van psychiater Jan Foudraine met zijn boek: Wie is van hout. Hierin beschrijft hij hoe hij met veel empathie en inlevingsvermogen schizofrene patiënten probeerde te behandelen en in die geest wilde ik ook graag werken.

Mijn ervaring werd echter dat een psychose in de meeste gevallen een hel is, zowel voor de patiënt als voor zijn omgeving. Naast respect, empathie en aandacht voor de ermee gepaard gaande emotie, had het ingaan op de psychotische belevingswereld, meestal een averechtse uitwerking.

Wij hadden aanvankelijk nog de tijd en ruimte om naar eigen bevinding aandacht te geven aan deze patiënten, iets wat in het DBC-tijdperk (diagnose-behandelcombinatie) behoorlijk beknot is; daar heeft de auteur zeker een punt.

Maar de meerderheid van de psychotische patiënten, die worden opgenomen, zullen naar mijn mening weinig baat hebben bij een op de ‘spirituele’ inhoud gerichte behandeling. Goede zorg, nabijheid en proportionele medicatie zijn hier geboden.

Ed Thelosen, klinisch psycholoog

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden