Column Willem Vissers

Zo groot als Messi is Van der Poel nog niet, maar een beginnetje is gemaakt

Loom strekt de zondag zich uit, totdat Mathieu van der Poel opnieuw de sportziel binnendendert met zijn demonstratie in de Amstel Gold Race. Driewerf wauw. Minutenlang kijk ik naar een foto van net na de zege, als hij languit op de grond ligt. ­Uitgeput.

Op dagen van het lijdensverhaal en de verrijzenis van Christus, zie ik associërend Jezus liggen, net nadat hij van het kruis is gehaald. Niet omdat Van der Poel Jezus is, verre van; sporters zijn geen Jezussen.

Nee, puur door het beeld. De opengesperde mond, de helm als kroon van doornen, de hand in de buurt van het hart, de open rechterhand met het handschoentje, ­gelijkend op verband om de wond.

Een wonderjongen op de fiets. Van der Poel was al verslagen, ­volgens de kenners tenminste en als hij eerlijk was ook volgens zichzelf. Maar de kenners moeten opnieuw leren kijken naar wielrennen, omdat Van der Poel mores toevoegt, zoals Messi doet in voetbal. Nee, zo groot als Messi is hij nog lang niet, maar een beginnetje is gemaakt.

Hij komt in het Limburgse ­heuvelland terug uit totaal geslagen positie en sluit op tijd aan, in die geweldige witte koersbroek. Herbert Dijkstra, commentator van de NOS: ‘Dit is toch niet waar.’ Tellen later: ‘Ja, het is wel waar.’ Van der Poel wint de sprint met een machtige manoeuvre over rechts en schudt het hoofd in ongeloof. Voormalig toprenner Lance Armstrong twittert over de beste wedstrijd die hij ooit heeft gezien. Van der Poel is het equivalent van initiatief en puurheid, met lak aan conventies.

Op de tweede plaats, qua favoriete moment dit weekeinde, qua lak hebben aan conventies: Frenkie de Jong, hij weer, in de eerste ­minuut van FC Groningen - Ajax. Talloze keren teruggekeken, al zag ik het in het stadion. De Jong struikelt als hij weer eens voor zijn strafschopgebied dribbelt, opgejaagd door Reis. Hoe hij zijn fout herstelt, is geweldig. Hij beschermt de bal door die na zijn val min of meer met zijn borst en benen af te schermen, alsof hij een hutje bouwt voor de bal.

Dan: zonder klemmen, zonder overtreding, in de draai opstaan, twee man afschudden, om zich heen kijken en dribbelen. Sterker nog: hij combineert, sprint en geeft een pass die net te hard is om een werkelijk gevaarlijke aanval in te ­leiden. In een halve minuut zit alles dat hij is, van eigenwijs tot geniaal.

Dergelijke atleten zegenen de sport. Zelfs vader Adrie noemt Van der Poel een mafkees om zijn fietsen zondag, vanwege die eerste, vergeefse aanval. Mafkees is badinerend bedoeld, want pa en zoon zijn de symbiose van liefde. Luister het commentaar terug. Analist Ducrot: ‘Hij heeft een tactische fout gemaakt op de Gulpenerberg.’ Dijkstra: ‘Het gat is te groot voor een ­kilometer.’ Ducrot, na de zege: ‘Ik neem alles terug .’

Merckx, Messi, Matje, schrijft Ton Kohlbeck, een man die me al een jaar of meer op aanstekelijke ­manier stalkt met brieven over Van der Poel. Dit was bericht 12A. Dertien slaat hij over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden