Zo gaan we dan samen uiteten: ik gevechtsbereid, hij met de vluchtweg in zicht

Kustaw Bessems
null Beeld
Beeld

'Of toch daar?' We stonden weer op. Dit zou ons derde tafeltje worden. Pas ons derde. We waren het gewend. Op de eerste plek zat je weggedrukt achteraan. De tweede was lekker op een hoek van het terras, aan het water, maar daar zat je verlaagd en keek je tegen billen aan. Deze derde tafel was niet ideaal, twee van ons zaten in de loop, maar - even zitten, voelen - ja, dit was de minst slechte optie. Want soms kun je het aan een tafel zien, maar vaak moet je echt eerst even zitten.

De jongen van de bediening was braaf, zij het licht verwonderd, van tafel naar tafel achter ons aan gesjokt. Notitieblokje in de hand. Het had in dit gezelschap niet anders kunnen gaan. Mijn moeder was er én ik was er. Ik maak mezelf wijs dat mijn moeder erger is dan ik en stoor me aan haar veeleisendheid, maar ik haat natuurlijk in haar wat ik zelf precies zo doe.

Af en toe probeer ik het te onderdrukken. Dan heb ik óók heus door dat we een tafeltje pal naast de wc hebben of direct onder een fel spotje zitten. Dan slik ik met uiterste inspanning mijn eigen neurose weg, maar weet zij die met één psychische heimlichgreep ('Ik vind het hier niet echt ontspannen zitten, jullie?') zo, húp, weer naar boven te werken. Dat is nog maar de tafel. Daarna komt de vraag wáár we aan de tafel gaan zitten. Voor mij geldt: op een stoel met rugdekking en overzicht. Een geliefde heeft ooit zachtjes geprobeerd: 'Ik zou ook weleens de zaak in willen kijken in plaats van naar een muur.' 'Je kunt toch naar mij kijken?', wierp ik tegen.

Vrienden reageren doorgaans met mild geamuseerde berusting. Sommigen hebben, als ze eerder in het restaurant zijn, mijn ideale plaats al voor me vrijgehouden. In het begin vroegen ze waarom. Als ik het gevoel dan moest omschrijven, zei ik dat ik de aanvallers wil zien aankomen.

'Welke aanvallers?' Wist ik niet, gevoelsmatige aanvallers.

Met één vriend is het gecompliceerd uit dineren gaan. Hij is bang voor brand. Dan hebben we een tafel nodig waaraan we naast elkaar kunnen zitten. Zo eten we dan samen: ik gevechtsbereid, hij met de vluchtweg in zicht. Brand hebben we al eens meegemaakt, een aanval nog niet.

Ik doe dit allemaal niet sinds islamitisch georiënteerde terroristen ons nu en dan komen vermoorden op feestelijke locaties. Het is altijd meer een oerinstinct geweest. Extra lading heeft het wel gekregen. Mocht het er ooit van komen, dan zal ik me natuurlijk net zo min kunnen verweren als nu weer de wandelaars op de Ramblas. Maar verrast zal ik in elk geval niet zijn.

Kustaw Bessems vervangt deze week Sylvia Witteman.

k.bessems@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden