Column Peter Buwalda

Zijn kippen nou zo dom, of proberen ze gewoon de bio-industrie te naaien?

We hebben hier kippen. Nee, het is andersom, de kippen hebben ons. Hun echte verzorgers, Maartje en Derek, zijn op vakantie, en daarom zijn wij ingevlogen om ze graan en water te geven. Het is nog steeds geen fles wijn, maar we krijgen iedere dag een ei, wat in elk geval op tevredenheid wijst.

Daar ben ik blij om. Jet is al jaren vegetariër, die hoeft zich nergens voor te schamen. Voor mij ligt dat anders, ik heb in mijn leven zeker een paar duizend stuks pluimvee verorberd, wat mijn zoetebroodjes bakken tijdens het voeren (‘dag lieverds, toktok, jaja, kijk eens wat ome Pino voor jullie heeft?’) een tikje huichelachtig maakt. Je mag het geloof ik niet zeggen, maar ik voel me tijdens het slijmen toch een soort Adolf Hitler die met een kleuter op de foto gaat. Ter compensatie verdiep ik me deze dagen in de kippenziel. Ik lees over ze, benader ze holistischer dan voorheen. De filet voorbij – zo zou je mijn houding kunnen noemen.

Die van ons zijn met z’n drieën: een haan, een hen, en een kuiken in de puberteit – je zou zeggen een doorsnee gezinnetje, maar zo zien de kippen dat zelf niet. Zeker onze haan niet, een schriel dienstkloppertje dat heus wel aanvoelt dat hij slecht bedeeld is. Andere hanen – misschien wel zijn vader, of zijn succesvolle broers – hebben al snel twintig kippen, en soms wel dertig. Hij één. Tja. En zijn kip heeft nog een ‘rugzakje’ ook, want ze heeft in korte tijd twee zussen verloren. En niet aan de Sligro, mag je wel zeggen.

Zus één is geroofd en opgevreten door een vos, vertelde Derek tijdens het voorstelrondje. Hij richtte zijn zaklamp op wat botjes en veertjes vlakbij de ren. Vossen maken hun buit ter plekke soldaat – waar ik overigens in kan komen, ik doe dat met mijn Snickers ook. Wel duizend van die krengen heb ik verslonden, maar nog nooit eentje thuis. Ik vreet ze on the run, net als Reinaert.

De échte tragedie voltrok zich rond zus twee, die ten prooi viel aan een buizerd, wat op zich niet erger lijkt, maar wel als je de omstandigheden kent: tijdens een bloedhete zomeravond hadden de kippen, net weer wat opgekrabbeld, iets leuks bedacht, een eigen initiatief, een frivoliteitje. Ze gingen op het dak slapen. Dus daar zaten ze, op de nok, in vertrouwde formatie, precies zoals ze een verdieping lager altijd op stok zaten, maar nu in de koele buitenlucht. Lekker slapen!

Schattig, dacht die buizerd. Ik zal u de details besparen. Het zijn keiharde vogels. Wetteloos. Kennen geen empathie, buizerds.

Afijn, kippen weten dus niet wat een dak is, conceptueel – zo heeft iedereen iets. Cavia’s weten dat trouwens heel goed. Als ik Buddy vroeger uit zijn kooitje tilde en op de kamervloer zette, schoot hij onder de bank of drukte zich als 007 tegen een plint. Voor hij de kamer overstak, twijfelde hij een uur. Staan dicht bij de natuur, cavia’s.

Kippen niet. Hebben nauwelijks instinct. Dat zie je al aan hun legpatroon. Het produceren van een ei duurt precies 25 uur. Dat is echt heel dom, natuurlijk. Het schuift steeds op, je moet werken met schrikkeldagen. Of, bedacht ik zonet, zouden ze het doen om de bio-industrie te naaien?         

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.