Ingezonden brievenDit schrijven onze lezers

‘Zetelrovers’ bestaan niet

De lezersbrieven van dinsdag 1 december.

De als ‘zetelrovers’ bekritiseerde Kamerleden Krol en Van Kooten-Arissen. Beeld Freek van den Bergh / de Volkskrant
De als ‘zetelrovers’ bekritiseerde Kamerleden Krol en Van Kooten-Arissen.Beeld Freek van den Bergh / de Volkskrant

Brief van de dag

Bij de veelgehoorde kritiek op ‘zetelroof’, denk aan 50Plus, FvD of PvdD, blijkt dat veel mensen niet weten dat onze grondwet de politieke partij niet kent: die kent slechts individuen, met een geldig mandaat van de kiezer, als Kamerlid. Om deze reden bestaat zetelroof dus niet. 

Politieke partijen zijn ontstaan doordat Kamerleden met min of meer dezelfde politieke en/of religieuze invalshoek in de gaten kregen dat stemmingen efficiënter liepen wanneer gelijkgestemden de koppen bij elkaar hadden gestoken. Gaandeweg kwamen er steeds meer politieke partijen, met ieder een eigen geluid zoals: links, extreem-links, rechts, extreem-rechts, dieren, ouderen, boeren enzovoorts. Op die manier kon een dakloos Kamerlid worden opgenomen in een club waarin hij of zij zich politiek gezien thuisvoelde. 

Er ontstonden weer andere problemen, daar een gekozen Kamerlid zich volgens de grondwet moet houden aan de eigen politieke overtuiging: dus moet stemmen zonder last en ruggespraak. Tja, en toen kwam de partijdiscipline om de hoek kijken en werd stemmen zonder ruggespraak al rap stemmen zonder ruggegraat, want een Kamerlid dat dwarsligt bij stemmingen is een Kamerlid zonder politieke toekomst.

Wim EverwijnCapelle aan den IJssel

Zetelroof

Geboeid heb ik zaterdag alle artikelen over Baudet gelezen. Ik ben blij met de ondergang van FvD. Maar ik lees niets over de massale zetelroof in gemeenteraden, provinciale staten, Eerste Kamer en het Europees Parlement. Al die mensen die vanwege Baudet zijn gekozen en nu vlak voor het schip zinkt weglopen met behoud van hun zetels. Ongehoord.

Lynne Konigsberger, Houten

Cookies

Ik ben sinds de jaren zestig abonnee. Nu kreeg ik een brief van u waarin u vier weken duizend e-books aanbiedt. Leuk gebaar, dacht ik. Volgens uw aanwijzingen bezocht ik uw site, waarop ik met de mij toegestuurde gegevens moest inloggen. Helaas. Nergens vond ik waar dat moest.

Wel vond ik een lijst van cookies waar ik wel of niet mee akkoord moest gaan. Nu ga ik nooit akkoord met cookies. Ik haat ze. Maar toen ik op de button ‘alles weigeren’ drukte, was ik terug bij af en kon ik dus nergens een poging doen om voor een e-book in aanmerking te komen. Op deze manier heb ik dus niets aan uw traktatie. Ik baal hier echt enorm van.

Na lang wachten en bellen, was het uiteindelijke antwoord dat je aan de actie alleen kunt deelnemen na het accepteren van cookies. De Volkskrant is dus geen haar beter dan andere commerciële instellingen.

Bert Aanstoot, Utrecht

Omtzigt

Afgelopen vrijdag kreeg Pieter Omtzigt van Raoul du Pré welhaast messiaanse lof toegezwaaid omtrent de Toeslagenaffaire: ‘In eigen persoon vertegenwoordigt hij inmiddels de strijd tegen de politieke en bestuurlijke vluchtigheid. Hij verdient navolging.’ 

Maar diezelfde Pieter Omtzigt was in 2013 juist een van de veroorzakers van de toeslagenellende. Hij stond als eerste in de rij om schande te roepen toen bleek dat met name veel Bulgaren wel heel gemakkelijk onterecht een toeslag konden aanvragen en krijgen. Staatssecretaris Weekers meldde daarop dat in veel gevallen geen sprake was van bewuste fraude, maar bijvoorbeeld nalatigheden. En toch moest het strenger van Omtzigt, veel strenger.

Daar besloot het kabinet toe in 2014. Waar dat toe heeft geleid, weten we inmiddels.

Johan MelseUtrecht

Olietanker

Wat een misplaatste vergelijking tijdens de Toeslagenverhoren over een olietanker: ‘Als die eenmaal vaart, is het onmogelijk die nog bij te sturen.’ Mijn oom, Geo Visser, was kapitein van een lpg-tanker, de Antilla Bay. Hij stopte de tanker om Vietnamese bootvluchtelingen te redden en hij voer ondanks het verbod toch de haven van Singapore in.

Janine Visser, Amsterdam

Sportkorting

Waarom heeft niemand het over de laatste campagne van ASR? Een verzekeringsmaatschappij, in het bezit van de staat, die kortingen op de premie geeft op basis van hoeveel mensen sporten. Dit komt gevaarlijk dicht in de buurt van het straffen van mensen die niet kunnen sporten.

Jolijn Bartelink, Aldtsjerk

Eva

Met interesse las ik de recensie van Marcel Hulspas, over De waarheid over Eva, van Carel van Schaik en Kai Michel. Er zijn twee dingen die vragen bij mij oproepen. Ten eerste de kritiek dat de schrijvers zich beperken tot de christelijke wereld: dat lijkt lijkt me goed invoelbaar. Iedere schrijver of onderzoeker geeft aan waar de grens van zijn of haar onderzoek ligt. Wat mij vervolgens intrigeert is hoe vrouwen, een Eva dus, dit boek zullen recenseren. Een aantrekkelijk experiment, een tweede recensie door een ‘Eva’. De keuze is aan de boekenredactie.

Maria Hoet, Amsterdam

Milgram-mythe

Olaf Tempelman verwijst in zijn analyse van de Kinderopvangtoeslagaffaire naar het beroemde experiment van Stanley Milgram, waarbij proefpersonen elektrische schokken toedienden aan gillende ‘slachtoffers’.

Daarmee houdt Tempelman een hardnekkige mythe in stand, want bekend is dat dit een bewezen onjuist experiment was: het was voor een groot deel doorgestoken kaart, lees hierover bijvoorbeeld De meeste mensen deugen van Rutger Bregman.

Sid HoutmanLeiden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden