Column

Zelfs peuters doen aan mode mee

Ik moest een cadeautje kopen voor een kind dat 3 werd. Het was een jongen en zijn moeder had gezegd dat hij geobsedeerd is door Thomas de Stoomlocomotief. Het leek me allemaal heel logisch. Dus ging ik snel naar Intertoys, in de volle verwachting daar als vanouds Thomas en al zijn adellijke, Britse treinvrienden aan te treffen: Toby, Harold, Mabel, Bertie, Lord Harry. De hele bups.

Beeld anp

Ik kon het Thomasvak niet vinden en vroeg om hulp. Voor zover ik wist, veranderde er nooit iets aan jongens van 3 en hun interesses; ze wilden met treinen spelen, het liefst met treinen met gezichtjes die, zoals in het openingslied van de tv-serie over Thomas steeds wordt benadrukt, 'nuttig' zijn.

'We hebben bijna niets meer van Thomas', zei de medewerkster van Intertoys. Ze voelde mijn verbijstering en praatte me bij. 'Eerst hadden we jarenlang Thomas. Toen werd het meer Chuggington.' Tot zover kon ik het nog volgen, mijn zoon was ook door een Chuggingtonfase gegaan. En Chuggington, laten we wel wezen, dat waren ook treinen met gezichtjes. 'Maar nu is het meer Paw Patrol', zei ze.

Ze wees naar het schap. Ik zag een verpakking met daarin een hondje en een geblindeerde politiebus. Dat was Paw Patrol.

Heel ver in een hoek wist de Intertoysvrouw een Thomastreintje te vinden, maar die had het jongetje van 3 vast al. Ik was op zoek naar vrienden van Thomas. Mavis. Of Neil. Maar die waren niet meer te krijgen.

Het maakte me treurig dat zelfs peuters aan mode meedoen. Ik dacht oprecht dat je een kleintje van nu net zo blij kon maken met een Thomastrein als een peuter van tien jaar geleden. Jongens en treinen: dat is toch iets universeels? Dat is toch net zoiets als met autootjes spelen en daar 'broem broem' bij zeggen?

Maar peuters, blijkt dan maar weer, hebben het pijlsnel in de smiezen als treintjes met gezichtjes passé zijn en je je ineens moet richten op honden die in geblindeerde politiebusjes rondrijden. Alleen dat ene kind dat ik kende, wist dat dus nog niet. Hij speelde thuis nog vredig met zijn Thomastrein.

Ik keek de medewerkster van Intertoys vertwijfeld aan. Wat moest ik doen? Zou het jongetje genoegen nemen met die hond van Paw Patrol? Chase heette hij, zag ik op de verpakking.

'Ze houden nu ook erg van Sam de Brandweerman', sprak zij toen.


Ze wees naar een plank waar Sam de Brandweerman in een brandweerauto zat. Je kon je vinger door een gat in de verpakking steken en op een knopje drukken. Dan ging er twee blauwe lampjes op het dak van de auto flauwtjes branden.

Sam, die kende ik. Van Telekids. Van vroeger. Echt vroeger. 1990-vroeger.

De treinen met gezichtjes mogen verdreven zijn, brandweermannen blijven altijd bestaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden