ColumnSplinter Chabot

Zelfs Miss Corona legt de luidsprekeroproep van Pride niet het zwijgen op

Het is zaterdagochtend en druppels spatten van mijn paarse paraplu terwijl ik aan de rand van het homomonument sta. Als klimop buigen bloemen zich over het monument. Ze zijn er altijd, de bloemen, omdat er altijd zichtbaar aan iemand moet worden gedacht. Soms ook in gezelschap van fotolijstjes of kaarsen.

De bloemen doen me denken aan een foto van Candy Darling, gemaakt door Peter Hujar. Een foto van haar sterfbed. Op 29-jarige leeftijd stopte haar leven, vermoedelijk vanwege een ziekte als gevolg van haar hormoonbehandeling. Door die hormonen kon ze worden wie ze echt was. Ze kijkt ons ondroevig aan op de foto; ze heeft er vrede mee weg te vliegen. Hoewel ze stierf, had ze de werkelijkheid schaakmat gezet: die foto tatoeëert haar voor eeuwig in ons geheugen en maakt haar onsterfelijk. ‘Je moet altijd jezelf zijn’, zei ze ooit ‘tegen elke prijs. Het is de hoogste vorm van moraliteit.’

Jezelf zijn. Jezelf durven zijn. Tijdens de Canal Parade wordt zichtbaar hoe kleurrijk, mooi en divers dat eruit kan zien. Een uniek moment, omdat Amsterdam wordt overgenomen. Een overname zonder getrokken zwaard, dictatoriale trucjes of spindoctors. De stad wordt vredig overgenomen door de Roze Gemeenschap. Vrijheid, verliefdheid en vrolijkheid bestieren onbeteugeld Amsterdam. Het levert een magisch gevoel op; even, één keertje, in de meerderheid zijn. De norm zijn. Niet afwijken of anders zijn, maar de dienst uitmaken. Pride is Kerst, Koningsdag en circus ineen.

Op een van de boten staan is nóg betoverender. Ik weet nog hoe het was, de eerste keer. Vanaf het IJ vaar je onder bruggen die als lakeien voor je buigen. Overal om je heen: dolenthousiaste mensen. Armen die zwaaien. Lachende gezichten. Handen die je luchtkusjes uitserveren. Je kent ze niet, en toch ken je ze. Een regenboognavelstreng verbindt ons allen. In het begin zwaai je aarzelend terug, maar al snel wuif je koninklijk. Tijdens de Canal Parade krijgt iedereen de kans om voor even een Máxima te zijn.

‘Lieverd?’, zegt een vriendin, ‘loop je mee?’ Haar stem pulkt me uit mijn gedachten.

Ze staat hand-in-hand met haar vriendin: de klokken van de Westertoren slaan twaalf uur. Bij elke klokkendreun zoent ze haar vriendin. Pride is begonnen. Zelfs Miss Corona legt de luidsprekeroproep van Pride niet het zwijgen op. Zolang er nog 72 landen zijn waar homoseksualiteit strafbaar is, zolang mensenrechten niet voor alle mensen gelden en zolang jezelf zijn een strijd is, is de Pride een noodzaak. Marsha P. Johnson, Sylvia Rivera en Stormé DeLarverie wierpen zo’n vijftig jaar geleden de eerste stenen bij de Stonewall-rellen in New York. Daarmee zorgden zij voor het begin van het meest kleurrijke protest op aarde. Áltijd, óveral jezelf mogen zijn, waar en wie je ook bent: vijftig jaar later werken we er nog aan.

De regen is gestopt en gedrieën beginnen we aan onze Pride-wandeling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden