tv recensie Haro Kraak

Zelfs de machtige beeldcultuur lijkt niet sterk genoeg om Lili en Howick te redden

Zelden werden talkshowgasten met een meer beklemmende omschrijving aangeduid. ‘Kan elk moment het land worden uitgezet’, stond maandag bij Laat op één onder de namen van de Armeense kinderen Lili (12) en Howick (13). Hun moeder is al een tijd geleden uitgezet naar Armenië. Lili en Howick logeerden toen ergens anders en hebben haar niet gedag kunnen zeggen.

‘Doodsbang’ waren ze voor wat komen gaat, zeiden ze tegen Nadia Moussaid, en je zag het ook: ze vochten tegen de tranen. De Dienst Terugkeer en Vertrek vonden ze ‘onmenselijk’ en ‘wreed’. Niets begrepen ze van de uitspraak van de Raad van State. Ze wonen hier al tien jaar, spreken perfect Nederlands en slechts enkele woordjes Armeens. Ze zijn daar geboren, maar kennen er niemand, behalve hun moeder, maar die kan niet eens voor hen zorgen, vanwege psychische problemen.

Ja, daar zat je dan als kijker. De Dienst Terugkeer en Vertrek kon live in de uitzending een inval doen, de kinderen zo de studio uitsleuren en ze naar een Armeens weeshuis brengen. Je kon er niets aan doen, thuis op de bank, en het gezonde verstand, het morele kompas én het hart op de goede plek konden eensgezind maar één conclusie trekken: de moeder had wellicht geen recht op asiel, maar de kinderen konden er toch niets aan doen.

Lili en Howick horen hier, is de slogan die je telkens hoort, ook van vele BN’ers, maar de wet of de staatssecretaris, Mark Harbers van de VVD, heeft daar geen boodschap aan. ‘Ik hoop dat hij zich superstoer voelt’, zei GroenLinks-voorman Jesse Klaver, nogal kinderachtig. Harbers zou over zijn hart kunnen strijken en zijn discretionaire bevoegdheid kunnen gebruiken, maar dat doet hij niet, omdat dat gevolgen heeft voor andere asielprocedures.

Het zit zo, zei oud-staatssecretaris Job Cohen, dinsdag bij talkshow M: je kunt wel een generaal pardon afkondigen en zo de wet oprekken, maar dan krijg je wéér mensen die er net buiten vallen, en voor die mensen is dat net zo onrechtvaardig als voor Lili en Howick nu. Ja, de grens moet ergens getrokken worden, vond ook Henk Bleker, die van het briefje voor Mauro inderdaad, een fragment dat M van hem niet mocht vertonen.

Vrijdag was er bij M ook al een debatje gehouden over Lili en Howick, dat je kon omschrijven als: Rita tegen het soepie. Drie panelleden sloegen haar om de oren met hun gezonde verstand, hun morele kompas én hun hart op de goede plek, maar oud-minister Rita Verdonk bleef maar wijzen op één kil argument: jullie kennen de feiten uit het dossier niet. Zij ook niet trouwens. Maar ze had wel gelijk.

‘Wij zijn al thuis’, zei Howick woensdag in Het Jeugdjournaal, terwijl hij een traan wegveegde. Maar het mocht niet baten: Harbers maakt geen uitzondering. Zelfs de machtige beeldcultuur lijkt niet sterk genoeg om de kinderen te redden.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.