Column Arthur van Amerongen

Zelden zag ik de zinloosheid van het bestaan zo scherp als in Pechão

Lang dacht ik dat Pechão het saaiste gat van de Algarve was. Eens per maand zoef ik als de grote renkoekkoek – miep miep – door dit non-descripte lintdorp dat Olhão met Estoi verbindt. Ik ben dan onderweg naar The AuctionHouse Algarve. Mark Monkman, de Britse veilingmeester, is een showman met een geweldige auction chant, ook wel cattle rattle genoemd. Tussen de bedrijven door dolt hij de vaste bezoekers, Engelse tokkies die aan plastic tafeltjes zitten en zich laten vollopen. Darts, maar dan met ouwe meuk, bric-à-brac en af en toe een antiquarisch pareltje.

Door een haperend kompas belandde ik ooit toevallig in Pechão. Ik woonde net in de Algarve en verkende mijn nieuwe habitat te voet. Het was zo’n moment dat ik wilde sterven, want zelden zag ik de zinloosheid van het bestaan zo scherp. Om de doodsdrift te versterken, bezocht ik de bottenkapel naast de kerk. Daar las ik een opbeurende tekst: nos ossos que aqui estamos pelos vossos esperamos (onze beenderen die hier zijn, wachten op de uwe). De wanden in het ossário waren gemaakt van schedels, knekels en knoken, en ik vond het jammer dat ik mijn hondjes niet bij me had.

Na mijn meet-and-greet met Magere Hein zag ik in de dorpsstraat van Pechão een bordje met het opschrift Clube Oriental. Dat klonk uitnodigend. Wellicht was het een troostrijk bordeel zoals het legendarische Huize Ria aan de Amsterdamse Overtoom, uitgewoond door Herman Brood en nu helaas gesloten. Of misschien wel een clubhuis van Libanese immigranten, met geile buikdanseressen, huisgestookte arak en goddelijke mezze. Maar niks van dat alles, want Clube Oriental de Lisboa bleek een ordinaire voetbalclub te zijn.

Jaren later zag ik bij Ik vertrek een Nederlands vriendenpaar. Ze begonnen een bed and breakfast in Pechão, volgens hen het schattigste dorp van de Algarve. Het setje zat in november in het zwembad en belde naar Nederland. Eentje gilde: snoes, je raadt nooit waar we nu zitten! De andere maakte plonsgeluiden, omdat ze het in Nederland misschien niet geloofden.

Ondanks deze oudbakken faits divers is Pechão niet de saaiste negorij van de Algarve, en wel om een dwingende reden: deathmetalbar Rrusstyk is de ruigste kroeg in de wijde omgeving. Uitbater Ragnvald heeft zijn geërfde villa opgepimpt tot een knus hellegat met spotgoedkope drank en snoeiharde optredens van duistere bandjes. De laatste keer deed ik na een nachtje headbangen het licht uit in Rrusstyk omdat de sympathieke Viking in de tuin lag te snurken. Never a dull moment in Pechão. 

Beeld Gabriel Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden