ColumnSheila Sitalsing

Ze zullen zich in Den Haag wel kapot schamen, dacht ik. De naïviteit slaat altijd toe als de vakantie te lang heeft geduurd

null Beeld

Je had dus VVD’ers die GroenLinks er niet bij wilden hebben in de formatie omdat je dan elke keer wanneer het regent in Moria een kabinetscrisis hebt. (En CDA’ers! CDA’ers hebben in deze kwestie best een grote mond als je bedenkt dat ze een partij vertegenwoordigen van almaar kortere staafjes in de peilingen. Een bloedende partij die in angstige afwachting is van de wederkomst van Pieter Omtzigt.)

De laatdunkendheid jegens partijen die af en toe iets aardigs over vluchtelingen zeggen, is van vóór de schande van Afghanistan. Overigens wemelt het in Moria van de Afghanen met vooruitziende blik. Zij hadden de herinnering aan Srebrenica niet nodig om te weten dat het beter is proactief op reis te gaan dan af te wachten tot de westerlingen je gewoon laten zitten in Kabul, compleet met al hun westerse waarden.

Het dedain dateert ook van voordat Jarl van der Ploeg in een wonderschoon verhaal in de Volkskrant de trek naar het noorden van een nieuwe categorie Europese klimaatvluchtelingen voorspelde: de Griekse honingboeren van Evia, die al het groen waartussen hun bijen foerageren zagen verbranden. Dat er een crisis is die de Moriageintjes in de formatie ver overtreft, stond al in klimaatrapport nummer zoveel, maar je kon ook gewoon naar buiten kijken en dan zag je het: hittepiek, bosbrand, af en toe een langsdrijvende auto en regen op Groenland.

Ze zullen zich in Den Haag wel kapot schamen over de hemeltergende sloomheid en het gefröbel tussen al deze wereldbranden, dacht ik. Ze zullen wel als een dolle hebben geformeerd, dacht ik. Ik had het moeten weten: de naïviteit slaat altijd toe als de vakantie te lang heeft geduurd.

Arnout Brouwers riep zaterdag in deze krant al de prachttypering ‘zwakstroomdemocratie’ in herinnering. Dit zijn wij: een democratie die het hoge voltage van grote beslissingen slecht verdraagt. En het gelukkigst wanneer het over de eigen navel gaat.

Eerst zouden ze het ‘langs de inhoud’ doen, maar toen die inhoud er eenmaal was, bleken de verkeerde partijen enthousiast te zijn over de inhoud. En toen PvdA en GroenLinks besloten als één onderhandelingspartij aan te sluiten – eindelijk een vrolijke ontwikkeling, eindelijk het soort lef dat mogelijk is wanneer het ego wijkt voor de zaak, eindelijk volwassenen in de kamer – bleek het wéér niet goed.

Het klopt niet, denk je, deze tegenzin die aan weerzin grenst. Maar dan bedenk je dat de demissionaire regeringsploeg onlangs is aangevuld met drie staatssecretarissen die tegelijk lid van de Tweede Kamer blijven, wat betekent dat ze zichzelf controleren, een schizofrene toestand die de Grondwet nooit zo heeft bedoeld. En dan weet je: het demissionaire doorregeren bevalt en wie daar anders over denkt, kan de boom in.

En dan lees je dat de demissionaire staatssecretaris van asielzaken onder de radar nieuw beleid heeft doorgedrukt waardoor honderden minderjarige vluchtelingkinderen zonder ouders dreigen op te groeien omdat het nareizen van vaders en moeders wordt verboden als hier al een neef of een verre oom woont. De top van de immigratiedienst was tegen, de Tweede Kamer wist van niks, juristen waarschuwden. Het beleid is onverenigbaar met kinderrechten, met verdragen, met fatsoensnormen en met de demissionaire status (‘Dat betekent: ze kan niks en ze mag niks’, legde oud-Ombudsman Alex Brenninkmeijer het op NPO Radio 4 nog maar eens uit voor de tragere kabinetsleden). Het gebeurt toch.

En dan weet je: we zijn aan de heidenen overgeleverd.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden