Paulien CornelisseIn 150 woorden

Ze probeerde mij de namen van de bloemen te leren, met zeer matig succes

In de bloedhitte bevond ik mij in het Dr. Jac. P. Thijssepark in Amstelveen. Hier kwam ik als kind zo nu en dan, onder leiding van mijn oma, die al in extase raakte als iemand het park in een bijzin noemde. Ze probeerde mij de namen van de bloemen te leren, met zeer matig succes. In dit park begon ik rekening te houden met de mogelijkheid dat ik een teleurstellend kleinkind was.

Nu, meer dan dertig jaar later, sloeg het park terug met een verbijsterende schoonheid. Het zag eruit als een droomlandschap, of anders als een reclame voor iets heel duurs. Niet anders dan vroeger, denk ik, alleen kon ik het destijds nog niet zien.

Waarom nu ineens wel? En, doordenkend, wat ga ik allemaal nog meer op waarde schatten als ik maar lang genoeg wacht?

Het stikte er trouwens van de beemdooievaarsbekken, en ja, die kende ik bij naam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden