ColumnSylvia Witteman

Ze hield haar handen op borsthoogte een eindje voor haar eigen romp. ‘Wat is Florientje gegroeid, hè?’

null Beeld null

Op het pleintje van het skidorp waar ik koffie dronk, hadden ze de kerstversieringen gemakshalve maar ongemoeid gelaten, inclusief reusachtige elanden van glitter en als arreslee vermomde koetsen met rinkelbelletjes, alles onder de stralende lentezon waar toeristen met hun jas uit op terrasjes in taartpunten van een tientje zaten te prikken.

Aan het tafeltje naast me zaten twee Nederlandse vrouwen, voormalige hockeymeisjes van een jaar of 45. De ene droeg een blauw donsjack, de andere een koffiekleurige poncho. Samen deelden ze een frambozentaartje, waar ze heel assertief ‘deux fourchettes’ bij hadden gevraagd.

Het gesprek ging - tot niemands verbazing - over kinderen. ‘Ollie’ die het ‘matig’ deed op school, maar dan ook nog ‘speels was voor zijn leeftijd’, ‘Tessel’ die ‘zwaar aan het puberen’ was en ‘Florientje’ die gisteren ‘rottig was gevallen met haar snowboard’ en daarom ‘nog steeds een beetje angstig’ was.

‘Wat is die Florientje trouwens, eh... gegroeid, hè?’, sprak de poncho. Ze liet haar zonnebril een eindje van haar neus zakken en keek de ander veelbetekenend aan. ‘Hoe oud is ze nou? 15?’ Het donsjack trok haar mond tot een streep. ‘Nee, in juni pas’ zuchtte ze. ‘Gegroeid, ja... dik, bedoel je...’

De poncho, die net een hapje had genomen, schudde woest met haar hoofd. ‘Nee joh!’, bracht ze uit toen haar mond leeg was.’ Ik bedoel, zo... volwássen, al.’ Ze hield haar handen op borsthoogte een eindje voor haar eigen romp.

Het donsjack zuchtte weer. ‘Ja, die borsten. Heftig, echt. Wat moet zo’n jong kind daarmee? Ik zie gewoon mannen van mijn leeftijd naar haar kijken, en dat is echt best wel confronterend. Het gekke is, Florientje zélf zit er totaal niet mee. Ze loopt er gewoon mee te pronken...’

‘O jee’, zei de poncho en keek weer zo over haar zonnebril. ‘Ik snap het niet’, vervolgde het donsjack klaaglijk. ‘Ik heb zelf bijna niks! Het moet van Rogiers kant komen, die is zelf natuurlijk ook best fors... Voor een man geeft dat niet, maar voor een meisje is het toch een beetje... ja, ordináír wil ik het niet noemen, maar... snap je? En dan heeft ze nu nog een cup C, maar stel dat het erger wordt? Dan wil ik er absoluut iets aan laten doen. Rogier vindt het onzin, die werd zelfs min of meer kwaad. En Florientje zelf, ik ben er eens voorzichtig over begonnen, maar die snapt niet waar ik het over heb... het lijkt wel alsof ze er blij mee is!’

De poncho zei niets, maar trok een omineuze frons.

‘Erg, hè?’, jammerde het donsjack. ‘En zelf ben ik zo plat als een dubbeltje.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden