ColumnAaf Brandt Corstius

Ze bleek een ‘verstokte racist en antisemiet’ met een slakkenhobby. Wat moet ik daarmee?

null Beeld

Wat moet je toch met al die kunstenaars die bij nader inzien gigantische klootzakken geweest blijken te zijn? Niet dat zo iemand als Bill Cosby nou een kunstenaar is – alhoewel, The Cosby Show was wel echt goed, en zijn truien ronduit artistiek.

En ergens wist je het ook wel, al die tijd: althans, als kind vond ik het al vreemd dat elke aflevering van zijn gezinsgerichte sitcom eindigde met een scène van Bill, alias Cliff Huxtable, die Phylicia Rashad, alias Claire, in bed bestormde terwijl zij tussen de donkerblauwe satijnen lakens lag. Het was maar goed dat die Claire zo streng was. Misschien had Bill dat expres zo gedaan.

Enfin, ik dacht aan nare mensen als Bill Cosby terwijl ik het voorwoord las van Under a Dark Angel's Eye, een heerlijke, dikke verhalenbundel van Patricia Highsmith die ik voor de zomervakantie had gekregen, maar stiekem al had opengeslagen.

Patricia Highsmith is die van Mr. Ripley en heel veel andere enge boeken, waaronder een aantal verhalen waarin slakken een hoofdrol spelen, soms slakken met grote, scherpe tanden.

Ik wist amper iets van Patricia Highsmith, maar ze was, leerde ik van het voorwoord, zelf bezeten van slakken. Ze had er honderden, nam ze mee in haar handtas (krop sla erbij), en als ze de Franse grens over moest naar haar tweede huis, smokkelde ze ze mee, ‘zes of acht onder elke borst’. Dat ‘zes of acht’ maakt het verhaal geloofwaardig.

Ze was dus gek op slakken, maar daarmee hield haar liefde ook wel op. Op pagina 1 van het voorwoord, en dan moet je nog beginnen aan de 617 pagina’s korte verhalen erna, wordt meteen medegedeeld dat Patricia Highsmith een ‘verstokte racist en antisemiet’ was. Verder keek ze diep neer op homoseksuelen en vond ze dat vrouwen die menstrueerden, niet toegelaten zouden mogen worden tot bibliotheken. Dit terwijl ze zelf lesbisch was, vrouw en ongetwijfeld soms menstruerend naar de bibliotheek willende.

‘Ze hield niet van andere mensen, en ze hield ook niet echt van zichzelf,’ zegt voorwoordschrijfster Carmen Maria Machado erbij.

Toch lastig om met al die voorkennis nog aan zo’n bundel te beginnen, al zijn de verhalen zo goed dat je het Patricia allemaal vergeeft. Of nee, niet vergeeft: je ziet haar verdorven ziel en die slakkenhobby juist recht door haar werk heen schijnen, en daarom zijn het zulke goeie verhalen.

Of zou ik haar alles vergeven omdat ze een vrouw is? Of helpt het dat ze allang dood is? Of dat ze ongelofelijk goed kon schrijven, en ik helemaal geen zin heb om dat boek weg te leggen? Dat vooral, natuurlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden