ColumnBert Wagendorp

Zaterdag geen Tour in Nice, thuishaven van de zelfbegoocheling

xBeeld x

Morgen, zaterdag, zou in Nice de Tour de France van start zijn gegaan. Nice, een mooier decor voor het begin van drie weken zomerdromen bestaat niet. Nice, het heldere licht op de Boulevard des Anglais. De stranden langs de Middellandse Zee, die je voor deze keer de Méditerranée mag noemen. Nice met de prachtige villa’s van voorbije rijkdom en de haven vol patserboten van de moderne. Alles is illusie, de Tour ook, maar in Nice heeft de zelfbegoocheling een thuishaven gevonden. Nice verzoent je met de gedachte dat niets is wat het lijkt en dat dat, vooral tijdens de drie Tourweken, ook helemaal niet erg is.

Maar ja, afgelast. Misschien komt de Tour eind augustus naar Nice. Maar eind augustus is geen eind juni. Juni is belofte, eind augustus voel je de weemoed van de herfst aankomen. In Nice schijnt in de vroege herfst het verval al door het bladgoud.

Er is voor zover ik weet nog geen onderzoek naar gedaan, maar iedereen kan ook op zijn klompen aanvoelen welke gevolgen het ontbreken van sport voor de samenleving heeft. Sport vertegenwoordigt de lichtheid van het bestaan. Het spel is ernstig, maar het blijft een spel. Wij zijn spelende mensen en wanneer spelen, of kijken naar spel, ons onmogelijk wordt gemaakt raken we iets essentieels kwijt. De dooddoener ‘sport is de belangrijkste bijzaak in het leven’ is onzin. Het is veel meer dan dat.

En dan heb ik het nog niet eens over ‘verbinding’. Niets verbindt ons zo als sport. Met Tour, EK en Spelen was het de lange zomer van de verbinding geworden. Nu dat allemaal niet doorgaat, gaan we van de weeromstuit op zoek naar wat ons scheidt.

Zelfs het lichtvoetige programma Veronica Inside viel, bij gebrek aan voetballuchtigheid, ten prooi aan diepe ernst. Gijp is gestopt met lachen. Je ziet het ook in de kranten. De sportpagina’s, gewoonlijk een plek om even op adem te komen, hebben bij gebrek aan actuele sport en om in barre tijden maar niet van frivoliteit te worden beschuldigd, een doodserieus masker opgezet. Mensen die hun vrije tijd gewoonlijk besteden aan voetbal of de Giro, zijn uit pure verveling geobsedeerde viruswaanzinnigen geworden. Talkshows zijn veranderd in dagelijkse rouwdiensten – alleen de vrolijke voorganger Beau weet zich daaraan op miraculeuze wijze te onttrekken.

Niets tegen ernst overigens, maar zonder de relativerende pseudo-serieusheid van de sport sleurt hij je de diepte van het getob in. Bij gebrek aan een fijne EK-wedstrijd kan ik zomaar gaan zitten somberen over Mona Keijzer die CDA-leider wil worden en over wat het zegt over dit land dat we dat onzalige idee nog serieus nemen ook. Een lekker potje tennis op Wimbledon had me voor die zwaarmoedige gedachten behoed. Sport is een ontsnappingsroute uit de loodzware werkelijkheid. Het bevrijdt ons uit de soms ondraaglijke zwaarte van het bestaan. 

De Franse romancier en Tourfanaat Antoine Blondin bracht dat gevoel van vrijheid ooit adequaat onder woorden. ‘Eigenlijk geloof ik dat er maar drie bevoorrechte plekken zijn waar een volwassene zijn vrijheid kan ervaren; een taxi, als de chauffeur het gordijntje laat zakken, de wc, als je de deur achter je op het slot hebt gedaan, en de Tour de France (...).’

Vanaf 1 juli mogen van het kabinet weer sportwedstrijden worden georganiseerd. Je zult zien hoe het land daarvan opklaart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden