Commentaar Asielbeleid

Zaak-Lili en Howick is geen reclame voor het asielbeleid

De affaire rond de Armeense kinderen Lili en Howick biedt veel stof tot cynisme over het Nederlandse asielbeleid.

Leden van kinderrechtenorganisatie Defence for Children voeren actie tegen de uitzetting van Howick en Lili. Beeld ANP

De zaak begon met het eerste asielverzoek van hun moeder, dat al snel na haar aankomst in 2008 werd afgewezen. Dat veranderde daarna niet in de vele procedures die volgden. Elke beroepszaak was kansloos, maar steeds bleek er nog ergens een nieuwe laatste strohalm te zijn. In die zin is de zaak illustratief voor de jarenlange onmacht van de overheid om de asielprocedures en de zich opstapelende beroepsmogelijkheden te beperken.

Toen het laatste oordeel dan toch was geveld, de opvang in Armenië geregeld was en de uitzetting gepland, ging het alsnog mis. Voogdij-instelling Nidos kwam de afspraak niet na de kinderen in een safehouse te houden. Vervolgens verdwenen ze spoorloos uit het huis van hun grootouders, waarna ze omwille van hun veiligheid alsnog een verblijfsvergunning kregen. Dat was fijn voor de kinderen, maar een aanfluiting voor het stelsel. En voor al die anderen die zich in de afgelopen jaren niet aan het toezicht onttrokken en wél het land moesten verlaten.

De Inspectie Justitie en Veiligheid is er niet in geslaagd te reconstrueren wat er in die laatste 48 uur precies is gebeurd. Wel is duidelijk dat vrijwel alle betrokkenen langs elkaar heen werkten en dat Nidos de eigen rol wel erg ver oprekte. Dat er vanuit de instelling nog steeds ‘inconsistente verklaringen’ worden afgelegd, is een duidelijk teken dat niet iedereen eerlijk is over de gang van zaken.

Het kabinet hoopt het lek in het asielbeleid inmiddels boven te hebben nu de discretionaire bevoegdheid is weggehaald bij de staatssecretaris en een beroep op ‘schrijnendheid’ niet meer pas in de eindfase van de procedure kan worden gedaan. Mogelijk helpt dat inderdaad, maar altijd zullen er mensen zijn die zich tegen hun uitzetting verzetten. En dat mag, zolang ze daarin maar niet worden geholpen door officiële instanties als Nidos. Die moeten boven alles beseffen dat elke vorm van willekeur, zelfs als die voortkomt uit goede bedoelingen, zich uiteindelijk tegen hen keert omdat die het draagvlak voor het asielbeleid ondermijnt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden