De KwestiePeter de Waard

Willen babyboomers kleinkinderen op bestelling?

Het strand is zelfs bij anderhalve meter afstand een ideaal terrein voor sociologische en antropologische observaties. Mensen geven zich daar niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk bloot.

Een vader die volgende maand met pensioen bleek te gaan, klaagde over het toenemend aantal lockdowns. ‘Je kunt nergens meer heen. ‘Oorlog op het strand en op het fietspad’, schrijft de krant. En nu mogen we de zee ook al niet meer in’, wijst hij boos naar de rode vlag. Vervolgens kijkt hij zijn 30-jarige – zo schat ik in – dochter aan. ‘Ik had er tenminste op gerekend dat ik met mijn pensioen kleinkinderen zou hebben. Maar ook dat al niet...’

De toon verraadt dat het een steek onder water is en geen grap. Zij werpt hem tenminste een dodelijke blik toe − bijna in staat haar boeltje te pakken, het strand te verlaten en voor altijd te breken met haar ouders. Maar ze wil het zwarte gat voor haar vader niet nog erger maken.

Of vaders zoiets ook tegen hun zonen zouden zeggen, dat weet ik niet. Maar blijkbaar worden dochters onder druk gezet op commando te baren, zodat hun ouders iets omhanden hebben. De babyboomers die ooit met bloemen in het haar het idealisme predikten, laten zich nu nogal eens gelden als de meest ­egoïstische generatie in de geschiedenis. Ze hadden al het geluk dat ze het moment konden selecteren om zelf kinderen te nemen en nu willen ze ook nog het geëigende moment kiezen voor de kleinkinderen.

Millennials lijken aan de grillen van hun ouders te zijn overgeleverd. Die betalen hun studie, laten ze lang thuis wonen zonder noemenswaardig kostgeld te rekenen, nemen ze mee op dure vakanties en zetten ze op de woningladder met een schenking en/of hypotheekregeling. Maar dan worden in de aanloop naar de mantelzorg ook kleinkinderen op bestelling verwacht.

Natuurlijk gaat het hierbij om de welgestelde middenklasse – zeg de witte boorden en vakmensen die in de jaren zeventig en tachtig op een mooi moment in de diensteneconomie traden, een huis kochten en nu hun zegeningen kunnen tellen.

Reizen hoeven ze niet meer. Ze hebben al de hele wereld gezien en tegenwoordig is reizen ook nog iets milieuonvriendelijks. Ze zouden kunnen sporten, maar door slechte knieën en heupen is dat niet eenieder gegund en moeten ze hun beweging vooral van Olga Commandeur hebben. Tennis of golf is ook nog geestdodend. Vrijwilligerswerk is een alternatief, maar te verplichtend. Daarnaast komt het toch meestal neer op kopjes spoelen. Kunst en cultuur ligt op dit moment op zijn oren.

Het oppassen op het kleinkind is blijkbaar de enige overgebleven vorm van vrijetijdsbesteding die zingeving combineert met status.

Wie tijdens de laatste dag op het werk niet kan zeggen dat hij twee ochtendjes op zijn kleinkinderen gaat passen, hoort er niet meer bij. Het recht op een kleinkind voor een pensionado zou bijna in het verkiezingsprogramma van 50Plus passen. Met ontheffing op een lockdown.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden