Interview

Willem Vissers over zijn column: 'Ons gezin is een mini-samenleving'

Voetbalverslaggever Willem Vissers schrijft vanaf vandaag een wekelijkse column over zijn gehandicapte zoon Samuel. 'Er zal ongetwijfeld weleens een zeurcolumnpje tussen zitten maar de hoofdmoot moet zijn dat het ook vreugdevol kan zijn om een gehandicapte zoon te hebben.'

Willem Vissers en zijn zoon Samuel Beeld Marijn Scheeres

Hoe ben je op het idee gekomen om een column over je gehandicapte zoon te gaan schrijven?
'Het is een wereld die veel mensen niet kennen. Het is deels geïnspireerd op wat Hugo Borst met zijn dementerende moeder heeft gedaan in het Algemeen Dagblad. Leven met een gehandicapte zoon gaat niet alleen over zijn zorg, maar ook over de zorg als man, als vrouw en als broertjes. Ons gezin is een mini-samenleving waarin we proberen rekening met elkaar te houden. De grote problemen van de wereld zijn altijd het beste te begrijpen als je ze klein beschrijft. Dat probeer ik bij de sport ook te doen.'

Wat is een voorbeeld waarvan je zegt: de buitenwereld heeft geen idee dat het zo gaat?
'Alles is anders bij ons. Wij zijn verhuisd vanwege Samuel. We wonen nu 500 meter verder dan waar we woonden. Samuel werd te zwaar om naar boven getild te worden maar in het vorige huis was het onmogelijk een lift te plaatsen.

'Er zijn honderd miljoen dingen die anders zijn. Je moet een andere auto hebben. Je gaat niet zo makkelijk ergens naartoe met hem. Je moet een aparte school hebben. Met hem naar de tandarts gaan, is een hele operatie omdat hij zijn mond niet opendoet op commando.

Heb je al veel reacties gekregen?
'Ja ik krijg veel reacties van mensen die hetzelfde meemaken en zeggen: dit helpt mij.

'Het mooiste vond ik een reactie van een hoogleraar in Groningen. Die schreef: 'ik heb een mooie foto van mijn spastische broer maar die heb ik nog nooit aan iemand durven laten zien'. Toen ik vroeg: waarom niet?, vertelde hij dat hij uit een groot gezin komt maar dat er nooit kinderen mochten komen spelen omdat zijn moeder zich schaamde voor dat ene kind. Hij schreef dat mijn openheid hem aan het denken heeft gezet.'

Schamen meer mensen zich?
'Je kunt er niets aan doen als je een gehandicapt kindje krijgt. Wij hebben ons ook afgevraagd: hebben we misschien iets fout gedaan dat dit is gebeurd? Maar uiteindelijk is het gewoon een erfelijk foutje geweest. Een weeffout in de conceptie. Daar hoef je je niet voor te schamen, dat kan gebeuren. Onze houding is: zorg dat je er veel liefde voor hebt dan komt het goed met je gezin. Probeer dichtbij elkaar te staan en elkaar te steunen. Dat geldt ook op macroniveau: probeer een beetje aardig voor elkaar te zijn en ook in moeilijke tijden naast elkaar te staan. Maar zie er ook de vreugde van in. Als we iets niet willen, is over Samuel zeuren. Er zal ongetwijfeld weleens een zeurcolumnpje tussen zitten maar de hoofdmoot moet zijn dat het ook vreugdevol kan zijn om een gehandicapte zoon te hebben.

Hoop je ook nog iets te bereiken bij de politiek?
'Dat is niet mijn intentie. Het is ontzettend knap van Hugo Borst dat hij de politiek in beweging heeft gekregen. Zijn moeder zat in een verzorgingstehuis en hij is andere tehuizen gaan onderzoeken. Maar Samuel zit niet in een tehuis dus ik kan alleen wat zeggen over de dingen die hem betreffen.

'Ik begin er open aan. Op microniveau. Ik zou blij zijn als de politiek het gewoon leest en zich bewust wordt dat de zorg en het onderwijs de ware pijlers zijn van deze maatschappij. We moeten met de zwakkeren een beetje aardig omgaan. Mensen die het goed hebben, slim zijn of knap redden zich wel. Maar juist de mensen aan de onderkant moeten we ondersteunen op geestelijk en financieel gebied. Als politici zich dat iets meer realiseren, ben ik al tevreden.

'En verder hoop ik dat mensen die het lezen denken: wat een mooi geschreven stukje. Ze hoeven echt niet meteen van alles te doen of er conclusies uit te trekken. Als ze geamuseerd zijn of ontroerd, is dat voor mij al genoeg.'

Onze knuffelbaby

Lees hier de eerste column van Willem Vissers over zijn zoon Samuel. 'Een suïcidaal, crimineel of verslaafd kind leek ons erger dan Samuel, onze grote, vrolijke knuffelbaby.'

Beeld Marijn Scheeres
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden