Column Arthur van Amerongen

Wij zijn lotgenoten, Madonna en ik

Samen zijn we oud geworden. Haar eerste lp’s draaide ik grijs en als ik starnakel ben, wil ik nog wel eens Like a Virgin krijsen in een karaokebar. Mij mogen ze wakker maken voor babyvet en, mijn God, wat was ik daarom dol op dat knusse propje. Madonna was het ideale buurmeisje dat ik nooit had. Toen ze met Sean Penn trouwde, haakte ik af, maar raakte haar niet kwijt. Ze achtervolgde mij naar Rio, waar ik in de favela’s voor Nanko van Buuren (descanse em paz) van de stichting IBISS werkte. Diens zoons beste vriend deed Madonna. Uiteraard zat de diva met haar zwarte toyboy pontificaal vooraan in het Sambodromo tijdens het carnaval. 

Nanko vertelde dat haar Israëlische lijfwachten laserpennen in je ogen richtten als je een kiekje wilde maken en dat de krav maga-boys graag tikjes uitdeelden aan argeloze fans. Madonna was een van de werkelijkheid losgezongen, paranoïde heks geworden. 

Toen ik van Zuid-Amerika naar Portugal migreerde, deed Madonna dat ook. Haar zoontje moest en zou bij Benfica spelen. Dat deed mij denken aan Al Saadi al Kadhafi, zoon van de Dolle Hond van Tripoli. Hij wilde profvoetballer in Italië worden, pompte papa’s poen in Udinese maar kwam niet verder dan een handvol symbolische speelminuten.

Beeld Gabriël Kousbroek

In Lissabon was Madonna binnen de kortste keren gehaat. Waar Madonna komt, komt ellende. Ze werd hysterisch toen haar verzoek werd afgewezen om een videoclip met een paard in een 19de-eeuws paleis in Sintra te draaien. Dit voorjaar vertrok ze op hoge poten: ‘Ik heb Portugal zoveel gegeven en als ik iets vraag en wil doen om Portugal aan de hele wereld te tonen, dan wordt dat mij geweigerd.’

The bitch is back, amper vier maanden later. Ze verliet Amerika ‘uit protest tegen Trump’ en koos wederom voor de socialistische heilstaat Portugal. Ik zag een foto van haar aankomst op de luchthaven van Lissabon. Madonna ‘babyvet’ Ciccone is verworden tot een angstaanjagende knekelzak. Ik hou van mensen die mooi en natuurlijk opdrogen, zoals Clint Eastwood, Robert Redford, Ed Nijpels en Nelly Frijda. Frijda, met wie ik vaak het glas hief in de legendarische kroeg Chez Nelly van Gert-Jan Dröge, koekelde ik voor de zekerheid even en verdomd: toch botox!

Afgelopen vrijdag portretteerde Maarten Corbijn mij. Mijn smoel leek wel een luchtfoto van IJsland, hartje winter. Het internet reageerde geschokt.  ‘Ik moet die kop elke dag zien, vrienden’,  twitterde ik geruststellend. Daarom snap ik Madonna als geen ander. Wij zijn lotgenoten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden