Column Bert Wagendorp

Wij zijn de jonge jongens van Ajax: moedig en onbevreesd, frank en vrij

De kop boven een stuk op Volkskrant.nl luidde woensdag: ‘Britse pers lyrisch over jonge jongens van Ajax’. En niet alleen de Britse pers, over de hele wereld zijn voetbalverslaggevers lyrisch over de jonge jongens van Ajax. En wij noteren het maar al te graag. De jonge jongens van Ajax, dat zijn wij, de jonge (en wat minder jonge) Nederlandse jongens (en meisjes). Speels en dartel, vrolijk en onbekommerd, moedig en onbevreesd, frank en vrij. Via de buitenlandse media kijken we in een toverspiegel, en wat we zien bevalt ons buitengewoon.

Ruim vier miljoen mensen keken dinsdagavond naar Tottenham Hotspur – Ajax. Dat viel me nog tegen: wat zaten die andere dertien miljoen te doen dan? Hebben die niet in de gaten dat Ajax Nederland weer op kaart zet en dat elke buitenlandse taxichauffeur komende zomer over Frenkie en Matthijs zal beginnen, zoals ze vroeger meteen ‘Kroiff!’ gingen roepen zodra ze in de gaten hadden dat je uit Nederland kwam en die naam een aureool om je eigen zonverbrande kop vormde?

Oké, we hebben minister van Financiën Wopke Hoekstra die zich met de andere Klein Duimpjes van de Hanzeliga moedig verzet tegen de Frans-Duitse plannen voor een eurozonebudget. En de Tweede Kamer stemde vorige week even sneu als strijdlustig in meerderheid voor een SGP-SP-voorstel om de frase ‘an ever closer union’ bij de eerste de beste gelegenheid uit het Europees Verdrag te schrappen.

We laten niet met ons sollen.

Het zijn wanhopige pogingen van een landje dat weigert de realiteit onder ogen te zien. Veel effect zal het ook niet hebben, in Parijs en Berlijn hebben ze wel iets anders aan hun hoofd dan de gestolde wanen van staatkundig gereformeerde mannenbroeders of zichzelf overschattende schatkistbewaarders uit het moeras aan de Noordzee.

Wopke Hoekstra is wat tactisch vernuft betreft geen Erik ten Hag en ik ben in een Parijse taxi gelukkig ook nog nooit begroet met ‘Kees van der Staaij!’

Nee, er is maar één domein waarop Nederland nog wél een duchtig woordje meespreekt: het voetbalveld. Even leek het erop dat we ook daar zouden worden weggevaagd door het neoliberale topsportklimaat waarin de financieel sterkste altijd wint. Maar ziedaar: de slimme kleine David uit Amsterdam versloeg de reusachtige Goliaths uit Spanje en Italië en – onder voorbehoud – ook de allergrootste kapitalisten uit het Engelse poenparadijs van de Premier League.

De grootste helden zijn niet voor niets Donny van de Beek uit Nijkerkerveen, Frenkie de Jong uit Arkel en Matthijs de Ligt uit Leiderdorp. Drie blonde Sjakies op wondersloffen, net van de middelbare school, die zo lijken te zijn weggelopen uit het mythische De AFC’ers van J.B. Schuil: polderjongens.

Wat ze op het veld laten zien, lijkt ook meer te maken te hebben met romantische fictie dan met de rationele werkelijkheid van de zakelijke voetbalwereld – al moet de romantiek niet worden overdreven: we kijken niet naar kwajongens met zakgeld, maar naar jeugdige miljonairs, Frenkie gaat komend seizoen bij Barcelona 16 miljoen euro per jaar verdienen.

Ajax zal voor zijn insubordinatie en verstoring van de markt zwaar worden gestraft. Komende zomer wordt het elftal leeggekocht en wordt de hiërarchie binnen het voetbalkapitalisme weer voor een tijdje hersteld.

Maar voorlopig koesteren we ons nog even in het heldere licht dat dankzij Ten Hag c.s. ook op onze kop schijnt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden