ColumnRinske van de Goor

Wij huisartsen zijn doorgaans behoorlijk saaie mensen, want via onze patiënten maken we genoeg mee

Thuis heb ik drie tieners op de bank zitten en de afgelopen zomervakantie hebben we dat, net als veel andere ouders, geweten. In de weken dat wij geen vakantie hadden troffen we ze bij thuiskomst vaak in pyjama op de bank aan, precies zoals we ze hadden achtergelaten. Als hadden ze als levende standbeelden de dag doorgebracht. Aan het internetinfuus uiteraard. Natuurlijk moeten ze van ons verplicht naar buiten en met vrienden afspreken, maar dan nog genieten ze een enorme zee aan online zombietijd.

Soms bedenk ik somber hoe hun jeugd voorbijgaat zonder dat ze zelf geleefd hebben, enkel via dat beeldscherm. In plaats van zelf avonturen mee te maken, besturen ze in een game een poppetje dat avonturen meemaakt. Secundair leven zeg maar. Soms leven ze zelfs tertiair: ze kijken YouTube-filmpjes waarin anderen gamen.

Vroeger keek ik Beavis and Butt-Head, die ook niks zaten te doen, maar de totale niksigheid van hun leven was deel van de grap.

Op die sombere momenten voorzie ik dat hun generatie te weinig oefent met contact met anderen. Te weinig zelf ruikt en proeft van het leven. Te weinig zelf is gevallen en opgestaan. Niet in staat is de veilige cocon te verlaten. Te weinig spierkracht en veerkracht ontwikkelt.

Anderzijds weet ik dat dat onzin is. Vroeger waren er boekenwurmen die de hele dag als een kat opgekruld in hun boek zaten. En hippe kinderen die de hele dag hun 4 heiligverklaarde lp’s (ja zo oud ben ik) te hard draaiden.

Daarnaast doe ik op mijn werk eigenlijk niets anders dan mijn kinderen thuis. Er is geen voyeuristischer vak dan huisarts. Mijn spreekkamer is mijn beeldscherm. Ik zie het leven voorbijtrekken zonder de spreekkamer te verlaten. Dikke en dunne lijven, met kwabjes en vlekjes, alle maten en vormen komen langs. Angst voor de dood, zorgen over de kinderen, burn-out, overspel, geboorte, dood, ziekte, relatieproblemen, bij elkaar gelogen levens, suïcide, onzekerheid, ik hoef er de deur niet voor uit. En als ik op huisvisite ga, tref ik in mijn postcodegebied de hele wereld aan: een volledige Volk van Laaf-inrichting, een huis waarin alle meubels in plastic staan ingepakt, een steriel zwart-wit interieur, een huis van iemand met een verzamelstoornis, zo vol dat slechts een pad naar de keuken resteert. Mensen zijn ongelofelijk boeiende beesten.

Het maakt dat wij huisartsen zelf doorgaans behoorlijk saaie mensen zijn, want indirect, via onze patiënten, maken we genoeg mee.

Over Generatie Z is veel geschreven; dat al die schermtijd ze depressief en onzeker maakt, maar overtuigende data heb ik niet gevonden. En zoals boeken en tv’s onze en voorgaande generaties hebben gevormd, zo zullen digitale media deze generatie vormen. Waarschijnlijk worden deze tieners door dat secundair en tertiair leven een generatie van vreselijk saaie mensen, net zoals wij huisartsen zijn.

En nou naar buiten, spelen, allemaal!

Rinske van de Goor is huisarts in Utrecht. Reageren? r.vandegoor@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden