Wie zou zijn eigen kinderen down toewensen?

Als iedereen een NIP-test doet, zijn er straks dan nog wel mensen met down? Die vraag werd deze week op veel plekken gesteld. Door cabaretier Vincent Bijlo bijvoorbeeld, die vreest voor een samenleving met alleen nog 'perfecte, normale, kinderen'. Gert-Jan Segers, van de ChristenUnie, deelt de angst van Bijlo en verzucht: 'Is er nog ruimte voor mensen met een vlekje?'

Beeld getty

En zoals altijd wanneer het over zo'n test - en dus over abortus - gaat, zien we vrolijke mensen met down op televisie. Kijk eens, zeggen de beelden, had deze leuke persoon soms niet mogen bestaan? Een moeder vertelt hoeveel ze van haar kind houdt, en dat ze hem nooit had willen missen. Christelijke politici verdringen zich rondom deze extra-bijzondere schepsels en vertellen ernstig dat deze lieverds er wat hen betreft gewoon mogen zijn.

De wonderlijke suggestie is dat voorstanders van de NIP-test iets tegen mensen met down hebben. Er schijnen weliswaar idioten te bestaan die zich over een kinderwagen buigen en zeggen: 'Hee, waarom heb je die mongool niet laten weghalen?', maar zelfs dat soort tuig pleit er niet voor om zo'n kind nu alsnog dood te maken. Het debat gaat over abortus - vóór de geboorte dus, lang voordat het kind sympathiek is, of van zichzelf weet dat het leeft. Zo'n opmerking is vreselijk voor die moeder, maar dat is geen reden om andere zwangere vrouwen een keuze te ontzeggen.

We moeten niet vergeten dat voortplanting een puur egoïstische daad is. Het is leuk om een baby te maken, en we aanvaarden massaal het risico dat ons kind een rotleven zal hebben. Zo werkt de mens nu eenmaal. Maar waarom zouden we dan niet streven naar kinderen met zo veel mogelijk kansen? Dat lijkt mij eigenlijk het minste. Down is geen garantie voor ongeluk, maar het brengt aanzienlijke fysieke ongemakken met zich mee en een grote afhankelijkheid van anderen. Niemand misgunt een persoon met down zijn leven, natuurlijk niet. Maar wie zou zijn eigen kinderen down toewensen?

En inderdaad: de vraag is hoe ver we moeten gaan. Als je ooit, dankzij een miraculeuze test, met 99 procent zekerheid kunt weten dat jouw foetus zijn hele schooltijd gepest zal worden en daarna zijn hele leven depressief zal zijn - is het dan nobel om abortus te plegen? Ik vind van wel. En bij 90 procent kans? Ook. En bij 5 procent? Daar ergens loop ik vast. Maar het feit dat die grens vaag en moeilijk is, is geen goed argument tegen prenataal onderzoek.

En ja, misschien bestaat er dan straks geen down meer. Maar waarom is dat erg? Vrezen Bijlo en Segers oprecht dat een wereld zonder downsyndroom te saai wordt? Moeten we dan ook stoppen met de aanpak van andere fascinerende afwijkingen, zoals schizofrenie of dwerggroei? Waarom zou je überhaupt over andermans beperkingen praten in termen van entertainmentwaarde? Hoe dan ook: voorlopig hebben wij meer dan genoeg depressie, liefdesverdriet, kanker, haat, schurft, obesitas, verlamming, jaloezie en andere oud-testamentische 'vlekjes' om ons aan te vergapen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden