Lezersbrieven18 juni 2018

Wie wil er nou meer betalen voor voedsel?

De lezersbrieven van maandag 18 juni.

'Teel zelf eens een portie sperziebonen.' Beeld null
'Teel zelf eens een portie sperziebonen.'

Brief van de dag: Teel zelf eens een portie sperziebonen

Houd het voedsel goedkoop, dan blijft het volk rustig, wisten de Romeinen al. Er is weinig veranderd. Henk Moll, Paul Struik en Roos Vonk, gesteund door 28 hoogleraren, hebben volledig gelijk met hun opiniestuk ‘Veehouderij is zo goed als failliet’ (O&D, 15 juni). Een kilo biefstuk voor 5 euro, een liter melk voor een paar dubbeltjes, het is onbestaanbaar. Maar het gebeurt. De consument is gewend aan ­superlage voedselprijzen.

Sinds 1945 was het Nederlandse voedselbeleid gebaseerd op ‘Nooit meer een Hongerwinter!’ en moest er zoveel mogelijk voedsel geproduceerd worden, tegen minimale kosten. Vandaar de koortsachtige haast bij droogmaking van nieuwe polders voor voedselproductie.

Maar een hectare aardappelen levert nu veel meer op dan 50 jaar geleden; door betere bemesting, betere rassen en grotere deskundigheid van de boer. De Markerwaard bleek onnodig, in Oost-Groningen liggen vele hectares vruchtbare landbouwgrond braak.

Het is nog maar zeer de vraag of verdubbeling van de voedselproductiekosten door het publiek geslikt zou worden. Hetzelfde geldt voor tuin- en akkerbouwproducten. Teel zelf eens een portie sperziebonen en laat je dan afschepen met een kwartje, dan begrijp je iets van kostprijs.

De mentaliteitsverandering moet van de burger komen, maar ik vrees dat zo’n verandering van denk- en zienswijzen nog lang op zich laat wachten.

Ruud van Ling, Heerhugowaard

Bijstandsfraude

Schokkend, walgelijk en kafkaësk zijn de woorden die bij mij opkomen na het lezen van het artikel over bijstandsfraude (Zaterdag, 16 juni). Dat fraude in welke vorm dan ook bestreden moet worden, zal duidelijk zijn, maar de in het artikel genoemde opsporingspraktijken passen niet in Nederland anno 2018. Een respectloze behandeling van bijstandsgerechtigden die verdacht worden van fraude door sociaal rechercheurs in dienst van de gemeente.

Deze praktijken vragen om een duidelijke definitie van het begrip samenwonen. Niet meerdere tandenborstels in de badkamer of gezamenlijk eten en soms blijven slapen bepalen of er sprake is van samenwonen, in de toekomst is er alleen sprake van samenwonen wanneer de betrokkenen in de Basisregistratie Personen (BRP) op hetzelfde huisadres zijn ingeschreven. De bestrijding van bijstandsfraude zal hiermee minder complex en minder arbeidsintensief worden dan nu het geval is.

Aan de politiek in Den Haag de taak een einde te maken aan de in de Volkskrant beschreven praktijken en het begrip samenwonen op basis van inschrijving in de BRP helder en eenduidig in de wet vast te leggen.

Arno Bakker, Amsterdam

Onderbroeken tellen

Met stijgende verbazing en verontwaardiging, las ik het stuk over de jacht op bijstandsfraudeurs (Zaterdag, 16 juni). Controleren, klikken, bespieden, afknijpen en achterna zitten, liefst van niet te benijden mensen zoals bijstandsgerechtigden en andere sociaal zwakken, daar zijn we goed in, in Nederland. Van overheidswege! En waarom? Omdat er op 459.000 bijstandsgerechtigden 30.000 fraudemeldingen zijn.

Stel dat elke fraudemelding gepleegd wordt door steeds een andere bijstandstrekker, wat onwaarschijnlijk is, dan gaat het om 6,5 procent van alle uitkerings-‘genieters’.

Waar de overheid zou moeten controleren, en dat vaak nalaat of er te laat mee is, is daar waar de macht is. Fraude die daar gepleegd wordt, is voor de maatschappij (de belastingbetaler) veel schadelijker. Zie bijvoorbeeld de fraude bij woningcorporaties of bij systeembanken.

Het zal trouwens je beroep maar zijn: onderbroeken tellen in een la bij iemand thuis of anonieme tips van glurende buren natrekken en op basis daarvan bepalen dat iemand misschien wel fraude pleegt.

Leon Palmen, Rotterdam

Stasi

Misschien dat de sociale diensten voor het opsporen van bijstands­fraude nog wat oudere Stasimedewerkers uit het voormalige Oost-Duitsland kunnen vragen. Zij hebben waarschijnlijk nog wel een paar goede ideeën om dit perverse systeem tot in de perfectie te beheersen. Of laat ze anders nog eens naar de beklemmende film Das Leben der Anderen kijken.

Theo Kemmer, Oberursel (D)

Onrealistisch mensbeeld

Econoom Paul de Beer zegt dat hij nog nooit zoveel boze reacties heeft gekregen als toen hij 12 jaar geleden pleitte voor verhoging van de erf­belasting. De reacties zullen waarschijnlijk niet anders zijn na het interview in de Volkskrant van donderdag. Het star vasthouden aan een onrealistisch mensbeeld door veel economen is hiervan vermoedelijk de oorzaak. De Beer verbaast zich dat mensen zich bij kwesties als de erfbelasting niet laten leiden door abstracte redeneringen over de economische kringloop. Het is hoog tijd dat economen de rol van emoties bij menselijk gedrag serieus gaan nemen. Anders blijven de reacties op een interview als dat van donderdag talrijk en boos. Ook over 12 jaar.

Matthijs Visser, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden