Column

Wie vanaf de M-pier vliegt, heeft straf

Nadat wij elke in december denkbare feestdag hadden gevierd, en nog wat verjaardagen, vertrokken we naar Berlijn voor een paar dagen.

'Gewoon even een paar uur tussen allemaal mensen struinen over glimmende tegels, dingen in winkels aanraken: zo exotisch, zo wervelend.' Beeld anp

Na al het binnenzitten, eten, binnenzitten, tv-kijken, binnenzitten en nog meer eten en binnenzitten verheugde ik me niet alleen op de wondere wereld van Berlijn, maar ook al op de wondere wereld van Schiphol. Gewoon even een paar uur tussen allemaal mensen struinen over glimmende tegels, dingen in winkels aanraken: zo exotisch, zo wervelend. Dus we gingen snel door de bagagecontrole, hop hop naar het winkelwalhalla.

Maar toen belandden we op de M-pier.

De M-pier, dat is de pier met de M-gates. En de M-gates, dat bleken de gates voor de goedkope luchtvaartmaatschappijen te zijn. Wie vanaf de M-pier vliegt, heeft straf. Ik was niet eerder op de M-pier geweest en keek vertwijfeld om me heen.

Waar was de glitterende Schipholvloer? Waar was de internationale hustle and bustle? Waarom was het hier zo uitgestorven? Waarom was hier geen champagnetent, geen balie met brokken chocolade, geen Nijntjemerchandise, geen peperdure kussentjes-voor-in-je-nek-in-het-vliegtuigwinkel, geen tulpenbollen-in-luxeverpakkingkraam, geen Gassan Diamonds, geen Hermès-sjalenimperium, waarom was hier niet eens een Ako met hoog opgetaste uitgekauwde bestsellers die ik toch allemaal ging doorbladeren en overwegen te kopen, gewoon omdat ik op Schiphol was?

Ik zal een bekentenis doen: ik ben de winkels en cafés nog gaan zoeken. Ik ben om een hoek van de M-pier gaan kijken in de hoop dat we dan nog gewoon in het gebruikelijke drukke Schiphol terecht konden komen, waar een mens nooit iets koopt maar urenlang de illusie voor zichzelf weet te creëren dat ze misschíén haar teennagels helrood gaat laten lakken in de SpaExpress, en misschíén impulsief een Apple Watch zal aanschaffen, of een luxe belegde panino.

Maar om die hoek was niets. We waren op de M-pier, hermetisch afgesloten van de rest van Schiphol. Wat heeft de M-pier wel? Eén winkel waar de budgetreiziger een heel klein beetje van alles op Schiphol kan krijgen. Dus: vijf Swatches, drie Desigualjassen, één stervormig hangertje van Gassan Diamonds en een handvol tijdschriften. En er zijn twee koffietenten, een met vieze koffie en een met matige.

Een andere vrouw zag ik net zo vertwijfeld als mijzelf rondjes lopen door die ene winkel. Als een gekooide tijgerin. Uiteindelijk riep ze naar haar vriend: 'MAAR HIER KAN IK ECHT GEEN LIPPENSTIFT KOPEN!' Ik voelde haar pijn. Zelf stond ik uit arren moede al een kwartier de aankoop van een naar lavendel ruikende tubes handcrème van L'Occitane te overwegen.

Na twee koffie van de twee koffietenten moesten we nog anderhalf uur wachten.

Ik liep nog maar eens een rondje door de winkel en keerde terug naar het tafeltje waar mijn gezin zat. 'Ik geloof dat ik wel een Swatch heb gezien die ik wil hebben', zei ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden