COLUMNSheila Sitalsing

Wie is schuldig in het ground zero van de Europese covidepidemie – niemand? Of iedereen?

Op Ischgl.com wordt Ischgl warm aangeprezen als Oostenrijks skiparadijs ‘voor echte wintersportliefhebbers en bergfans’, 239 kilometer piste in alle moeilijkheidsgraden, stijlvolle hotels en gastronomie, poederwitte hellingen, enfin, de gebruikelijke Sunweb/TUI/D-Reizen/Corendon-teksten.

Sinds maart is het ook schuldige grond. In de Kitzloch, de après-skibar waar het zo druk was dat het personeel op fluitjes moest blazen om erlangs te kunnen, en waar het veelbesproken drankspelletje werd gespeeld met pingpongballen die in een glas moesten worden gespuugd – ja, de mensen deden bijzondere dingen toen ze nog nooit van hand- en spuughygiëne hadden gehoord – had een barman corona.

Onlangs interviewde de Volkskrant de eigenaar van de bar. Hij is 25, heet Bernhard Zangerl en hij kán, zei hij, zich niet schuldig voelen. Tirol, Ischgl en bar Kitzloch zijn in de internationale pers al van alles genoemd: het ground zero van de Europese covidepidemie, de coronacentrifuge, het epicentrum van de anderhalvemeterverschrikking. Altijd fijn om beschuldigend van je af te kunnen wijzen.

‘Maar ik heb die mensen niet het virus mee naar huis gegeven en gezegd: kijk maar wat je ermee doet’, zei Zangerl. Hij had ‘gewoon de regels opgevolgd’. Wat wisten we nou van het mysterieuze virus, er was niet gewaarschuwd van hogerhand: dit doorfeesten gaat gruwelijke gevolgen hebben.

Nu is er het rapport van een onderzoekscommissie die namens het Tiroolse deelstaatsparlement tientallen betrokkenen heeft ondervraagd om de ramp te reconstrueren. Hun conclusies: er is fout op fout gestapeld, de skiliften zijn te laat dichtgegaan, de Kitzloch had eerder dicht gemoeten.

De onderzoekers wijzen omhoog. Naar het ministerie van Gezondheid dat begin maart nog berichtte dat ‘het onwaarschijnlijk’ was dat de eerste IJslandse toeristen die beweerden dat ze met corona uit Ischgl waren thuisgekomen het virus hadden opgelopen tijdens de après-ski.

Naar de burgemeester. Hij wachtte twee dagen met het stopzetten van de skiliften nadat hij de opdracht daartoe had gekregen. Of hij dat deed uit sukkeligheid of uit berekening (de 1.600 inwoners leven van de 1,4 miljoen toeristische overnachtingen per jaar), zal een rechter moeten uitmaken, want er lopen schadeclaims van slachtoffers en nabestaanden.

Vervolgens liep de ontruiming van Ischgl volledig in de soep. Er was geen plan, er was geen draaiboek. Er was wel paniek onder de vakantievierders, en onduidelijkheid over verplichte quarantaine ter plekke, waar niemand zin in had. Waardoor mensen halsoverkop vertrokken. Zonder achterlating van contactgegevens – het begrip bron- en contactonderzoek zat nog niet zo tussen de oren. Dat valt diverse autoriteiten te verwijten, aldus de onderzoekers, tot bondskanselier Kurz aan toe.

Er zullen de komende jaren nog veel meer van dit soort onderzoeken verschijnen. Met bespiegelingen over welke autoriteiten overal in Europa te laks of juist te streng ­waren. En of dat verwijtbaar is, of dat je zo’n natuurramp domweg niet ordelijk kán afhandelen. En of er niet ook zoiets is als individuele verantwoordelijkheid. Als je wijst naar een ander, wijzen er drie vingers naar jezelf.

Vanaf december tot april ligt er sneeuw in Ischgl – al is niets meer zeker door de klimaatverandering. Er worden weer skireizen heen verkocht. Niet duur en ‘uiteraard met inachtneming van alle veiligheidsmaatregelen’. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden