Wie hielpen Trump in het zadel? Die komische nieuwsshows

Bij Donald Trump leek het al alsof hij nog steeds campagne voert, nu doet Hillary Clinton ook weer mee. Plus FBI-directeur Comey, die zich dezer dagen in de Senaat moet verantwoorden voor zijn interventie twee weken voor de verkiezingsdag vorig jaar. Over de e-mails van Clinton.

Illustratie van Kristian Hammerstad in The Atlantic bij het artikel 'How Late-Night Comedy Fueled the Rise of Trump'. Beeld
Illustratie van Kristian Hammerstad in The Atlantic bij het artikel 'How Late-Night Comedy Fueled the Rise of Trump'.Beeld

Bij CNN zei Clinton deze week dat Comeys rare actie (er bleek niets aan de hand) haar de overwinning had gekost (de andere schuldigen waren volgens haar die Russische hackers). Trump, 100 dagen president, twitterde schamperende opmerkingen. Hij was weer in zijn element, met zijn favoriete mikpunt.

Zo laait de blame game - hoe kon Clinton verliezen ondanks overduidelijke peilingen in haar voordeel - weer op. Clare Foran van The Atlantic merkt fijntjes op dat 'de voormalige kandidaat' zelf geen moeite doet de hand in eigen boezem te steken. 'Dat zal frustrerend zijn voor Democraten en progressieven die van de partijleiders verwachten dat ze nu aan soul searching doen over het verlies.'

Onbedoelde propaganda

Een nieuwe boosdoener, nu wel uit de eigen hoek, doemt op in het mei-nummer van The Atlantic: de komische nieuwsshows die zich het hele jaar 2016 zo hebben bescheurd om die malle Trump. Die late-night comedyshows bleken onbedoeld een krachtig propagandamiddel voor conservatieven, schrijft Caitlin Flanagan in een artikel. Ze geeft voorbeelden - Trevor Noah in The Daily Show, Samantha Bee in Full Frontal - van hun 'niet aflatende, bombastische, kleinerende, vernederende filippica's tegen Donald Trump'. 'Fair enough', vindt ze wel: Trump ging zelf ook tekeer op bijeenkomsten, 'Knock the crap out of them',riep hij. Maar of al die beschimpingen van Trump achteraf verstandig waren? Ze denkt het niet.

Het heeft Trumps achterban loyaler gemaakt (want medeslachtoffers van spot) en kiezers die niet van die linkse, intellectuele grappen houden in zijn armen gedreven.

null Beeld
Beeld

Erger: de komedianten hebben bijgedragen aan een sfeer waarin Trump juist gedijt en glorieert, de tv-shows. 'Ze drinken uit dezelfde beker, gevuld met de giftige nectar van reality-tv .' Trump en Bee delen 'de verbale wreedheid' en vinden het gewoon zwakken en gehandicapten op de hak te nemen. De strijd om de kiezer hangt of je de lachers op je hand hebt op tv. 'Dat impliceert dat je niet volledig toegerust bent om president te worden als je voor ons niet de clown kan uithangen op ons scherm in onze half-slaap.'

The Nation, een links weekblad, denkt en hoopt dat de façade van getapte peer, die Trump zo kundig overeind houdt, bij zijn kiezers nu zal wegvallen, na 100 dagen. De begroting ligt ter tafel, waarbij de meeste beloften aan de blanke arbeiders even vooruit zijn geschoven. Hij mag dan vaak als 'grillig' worden omschreven, in werkelijkheid regeert hij 'als de volkomen voorspelbare conservatieve man van de grote bedrijven'.

Het 'economische populisme' was voor de bühne, schrijft The Nation, 'miljardair-isme' (maatregelen die de rijken ten goede komen) was altijd de essentie van zijn 'politiek'. Dat zullen zijn kiezers nu voelen, denkt het blad. Het lachen over 'hun' overwinning, zal ze nu vergaan. Ze kunnen zich aansluiten bij 'het verzet' ('the resistance' is een begrip aan het worden; Hillary Clinton, meldde zich ook als deelnemer bij het CNN-optreden).

Kiezersbedrog kostte zo bezien Clinton haar presidentschap.

null Beeld
Beeld

Academisch trumpisme

Wat vinden Trump-aanhangers eigenlijk van die discussie? The Nation wijdt ook een uitgebreide (kritische) bespreking aan een nieuw tijdschrift, dat het trumpisme van een zeker academisch gewicht wil voorzien: American Affairs. Een kwartaalblad waarvan onlangs het eerste nummer is verschenen. Dat was nodig omdat alle conservatieve en oerconservatieve bladen niets moeten hebben van Trump. American Affairs is qua omslag en lettertype een kloon van het gerenommeerde Foreign Affairs - geliefd onder diplomaten. Hoofdredacteur is een jonge Harvard-politicoloog, Julius Krein.

In de eerste essays komen intellectuele namen voorbij als Hegel en Roland Barthes. Voor de blame game is het artikel van Adam Adatto Sandel (socioloog van Harvard) interessant. De boosheid van de arbeidende klasse op de elite (Democraten vooral) als bron voor Trumps succes is nu wel algemeen aanvaard, schrijft die. Maar het idee dat zij alleen voor hun verdwijnende banen opkomen in de concurrentie met buitenlanders en buitenlanden, schiet tekort. Er is meer aan de hand: vroeger was je trots op je blauweboordenbaan. Het gaf je gezinsleven richting, je kreeg sociaal aanzien. Het respect is weg, dat is het.

Zou de voorman van het trumpisme dat beseffen, in Mar-a-Lago? Zou hij zijn academische fanblad lezen? Het eerste nummer van American Affairs had een oplage van 300. Een tweede nummer staat voor de zomer op de rol.

null Beeld
Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden