Column

Wie het monster voedt, maakt enkel dat zijn maag nog groter wordt

null Beeld
Erdal Balci

Vermogens zo groot dat de verbeeldingskracht van de gewone mens er geen raad mee weet. Ik heb het over het geld van Vladimir Poetin en diens oligarchen. Mogelijk gemaakt door Europa dat geen enkel schrammetje van een moreel bezwaar duldde op het glimmende blazoen van doorgeslagen pragmatisme. Net als alle andere autocraten kon dus ook Vladimir Poetin altijd op de gulle hand van het Westen rekenen. Een theaterstuk met altijd dezelfde afsluiting: je voedt de despoot, hoopt dat hij zich op een gegeven moment inhoudt en je eindigt uiteindelijk met zijn allen in zijn buik. In het theaterstuk De oma was dat zo, bij Vladimir Poetin is het niet anders.

Om toch nog een idee te krijgen van hoe genereus wij als het Westen de boterhammen van de Russische maffiosi hebben belegd, las ik het verhaal van Margreet Fogteloo in De Groene Amsterdammer van deze week. Fogteloo schrijft: ‘De Russen vonden in hun kleptomanie een gespreid bedje in Europa, met voorop het Nederlandse belastingparadijs dat werd opgetuigd door onze overheid met behulp van de kennis van fiscalisten. Door de boycot is inmiddels met moeite zo’n 400 miljoen euro aan Russisch kapitaal bevroren van de naar schatting 80 miljard euro – want over zulke duizelingwekkende bedragen gaat het.’

Verbrijzeld

Poetin en zijn bende begonnen aan de maaltijd door aan het begin van deze eeuw de hoop op de stichting van de rechtsstaat op te eten. Daarna werd het volk tussen de tanden verbrijzeld en naar de maag gestuurd. Vervolgens werd de maaltijd der maaltijden geserveerd; alle rijkdommen van het enorme, aan grondstoffen rijke Rusland verdwenen achter de kiezen van deze smeerlappen. De Europese banken puilden inmiddels uit van hun geld. Maar hun vadsige lijven vroegen om meer. En zo stortten ze opnieuw eten. Ze eten nu de Oekraïners en hun kinderen op.

De despoot, het monster, de autocraat blijven voeden met de hoop dat die ooit genoeg heeft en de anderen met rust laat… Het thema dat door de Argentijnse schrijver Roberto Cossa op een meesterlijke wijze is behandeld in zijn theaterstuk La nona. In de jaren dat ik in Turkije woonde werd dat stuk opgevoerd door Turkse theatermakers en zag ik hoe de oma almaar bleef eten. De vrouw was 100 jaar oud en nog steeds was bij iedereen de eerste taak eten te vinden voor grootmoeder. Om de nooit te stillen honger bij de oude vrouw te kunnen financieren, belandt de kleindochter zelfs in de prostitutie.

Illusie

Ten einde raad bedenkt de familie een list om van het monster af te zijn. Ze verspreiden het gerucht dat oma nog maar zes maanden te leven heeft en dat degene die met haar trouwt een enorme erfenis in de vorm van stukken land in Italië wacht. De eigenaar van de snoepwinkel gelooft deze leugen. Hij vraagt de oude vreetzak ten huwelijk, kan niet voorkomen dat zijn hele snoepvoorraad in de maag van de oude vrouw verdwijnt en gaat net als iedereen ten onder aan de vastberadenheid van de vrouw om te eten en om niet dood te gaan. En zo vertelt Roberto Cossa ons vanuit de jaren zeventig in Argentinië dat het een illusie is te denken dat als we de dictatoriale regimes op hun wenken bedienen, zij wel een keer zullen ophouden met het verslinden van mens, dier en natuur.

De rust, die dankzij borden vol met eten op de tafel van de grooteter neerdaalt, is uiteraard aanlokkelijk om na te jagen. Maar het is tijd om te begrijpen dat de tevredenheid bij het monster altijd van korte duur is. Hij is verslaafd aan eten. Hem voeden maakt enkel dat zijn maag nog groter wordt. Zoals La nona nooit ophoudt met vreten zo zal de autocraat, de dictator, de ayatollah, de sjeik niet tot rust komen voordat de gevallen mensheid en de vernietigde natuur ook door zijn darmen zijn gegaan.

Biertje

We hebben Poetin gevoed, de Nederlandse koning dronk heel gezellig een biertje met hem, onze banken stalden zijn geld, onze deskundigen hielpen de Russen hun buitgemaakte geld in veiligheid te brengen. Heel Europa deed hetzelfde. En toch bleek de honger niet te stillen bij de vreetzakken. Nu hebben ze hun tanden in het vlees van de mensen van hun buurland gezet. Ze eten de Oekraïners en hun kinderen op. En mochten we doorgaan met het eten geven aan de monsters, dan staan weldra wij en onze kinderen op het menu.

Erdal Balci is schrijver en journalist en schrijft om de week een wisselcolumn met Tim ’S Jongers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden