Column Floortje Smit

Wie een jaar na #MeToo wil weten hoe staat met cultuuromslag in Hollywood, heeft hier een schitterende casestudy

The Predator van regisseur Shane Black.

Ruim een jaar na de eerste #MeToo-onthullingen knaagt de naspeel aan Hollywoods geweten. Wie verdient een tweede kans?

Wat is er mis met een vriendendienst? Een vriend kun je na een korte gevangenisstraf toch best een handje helpen? Bijvoorbeeld door hem een bijrol te geven in een blockbuster?

Predator-regisseur Shane Black gelooft heilig in tweede kansen. Actrice Olivia Munn niet. Ze filmde een scène met Blacks vriend Steven Wilder Stiegel waarin hij een jogger speelt die haar probeert te versieren. Daarna vernam ze dat hij een veroordeelde zedendelinquent was, vanwege een zaak met een 14-jarig meisje. Ze belde meteen met ­filmstudio Sony, die niets bleek te weten van een strafblad en de scène van drie pagina’s prompt liet verwijderen.

Opgelost. Totdat het verhaal uitlekte via de L.A. Times, Black niet meer op de première verscheen, Munns collega’s opvallend weinig media-­optredens deden en Munn bestookt werd met ­vragen tijdens haar contractueel verplichte perstour. ‘Ik kan hier niet over liegen’, zei ze tegen The Hollywood Reporter. Waarna ze vertelde dat ze niets gehoord had van Black, dat de studio kwaad werd omdat ze haar tegenspelers op de hoogte had gebracht, dat haar collega’s zich hulden in stilzwijgen (inmiddels hebben ze steun ­betuigd) en zij zich geïsoleerd voelde. Een openhartig en genant kijkje achter de schermen van een pr-crisis, waar geen van de ­betrokkenen blij mee zal zijn.

Verdient een veroordeelde een tweede kans? ­Natuurlijk. Pre-#MeToo werd daar wel heel soepel mee omgesprongen. Regisseur Victor Salva, in 1988 veroordeeld vanwege het misbruiken van een 12-jarige acteur en het bezit van kinderporno, kon gewoon zijn carrière weer oppakken – in Jeepers Creepers 3 (2017!) maakt hij zelfs een grapje over kindermisbruik.

Maar in een wereld waarin Woody Allen geen film meer van de grond krijgt en niemand nog films van Kevin Spacey wil zien (zijn laatste werk ­leverde 126 dollar op) is het niet slim een zeden­delinquent te casten en hopen dat niemand het opvalt. En dat is nog los van Munns valide morele bezwaren over het prestigieuze podium dat je zo iemand geeft met een filmrol.

Wie een jaar na #MeToo wil weten hoe staat met cultuuromslag in Hollywood, heeft hier een schitterende casestudy. Dat Munn haar mond opentrok en Sony de scene schrapte, is dat een goed teken? Of is het zorgelijk dat iedereen het hele verhaal vooral wilde begraven en Munn nu een lastpak lijkt door de clusterfuck die Black heeft veroorzaakt?

Eens zien wie van die twee straks als eerste een tweede kans krijgt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.