Column René Cuperus

Wie de boerka verdedigt, heeft het slecht voor met de integratie van moslims

Wat een draak van een publiek debat over het boerkaverbod hebben we net weer achter de rug! Het boerkaverbod was de mediakomkommer én politieke splijtzwam van de zomer ineen. De sociale media ontploften zowat over dit thema. Talkshows maakten overuren om vrijwillige nikab-draagsters te vinden. Tegenstanders van de boerka kwamen in hun rechtsstatelijk verweer niet veel verder dan ’eng’.

Het AD kwam met een totaal onverantwoord stukje over een ‘burgerarrest’, daarmee opruiend tot een heksenjacht op boerkadragers. Een schandalige journalistieke interventie waar het Genootschap van Hoofdredacteuren zich nog maar eens over moet buigen. Bijna net zo schandalig was dat Amnesty International in het dragen van de nikab en boerka opeens een onvervreemdbaar mensenrecht meende te moeten zien. Vrouwenorganisaties in NRC vergeleken de boerka met abortus: een kwestie van ‘ baas over eigen vrouwenlijf’.

De door het verbod overvallen pragmatici van het meningsloze midden mompelden dat het om een ‘non-probleem’ gaat. Het verbod treft maar enkele honderden vrouwen. Bovendien is het (gedeeltelijke) verbod in de praktijk niet te handhaven. Dat zeggen ze in de scholen, de ziekenhuizen en het openbaar vervoer nota bene zelf.

Veel mensen raakten verstrikt in meta-discussies. Die wilden zo graag anti-islamofoob zijn, dat ze per ongeluk de grootste pleitbezorger werden van de radicale islam. Die zijn zo tegen het principe van een boerkaverbod, dat ze van de weeromstuit de inhumane boerka aan het verdedigen zijn.

Daarmee raakte de waarheid als een koe de afgelopen dagen nogal onderbelicht: namelijk dat vrijwel iedereen een afkeer heeft van nikab- en boerka-gezichtsbedekking, omdat deze strijdig is met alle psychologische en antropologische wetten van het samenleven, en zeker met de westerse manier van samenleven. Ja, zelfs 95 procent van de Nederlandse moslims moet niks van boerka’s hebben. Sterker: die dingen zijn in hun (vroegere) thuislanden, Marokko en Turkije, zo goed als verboden.

Juist dit gegeven had het boerkaverbod tot een belangrijk vergelijk tussen de westerse post-religieuze samenleving en in het Westen levende moslims kunnen brengen. Want boerka en nikab zijn allesbehalve een onschuldig kledingstuk. Zoals arabist Jan Jaap de Ruiter zegt: ‘De boerka is gerelateerd aan een islam die de democratie afwijst, die homo’s terug in de kast wil duwen (op zijn minst) en die als deze dragers van deze islam de kans krijgen de democratie fluks de nek zullen omdraaien.’ De boerka is ideologisch verwant aan de islam van Saoedi-Arabië, de Golfstaten en IS, en staat daarmee principieel op gespannen voet met de westerse democratische rechtstaat.

Niet voor niets wordt in Europa dus een symbolische grens getrokken bij de nikab en boerka. Maar die grens had gezamenlijk getrokken moeten worden tussen in het Westen levende moslims en niet-moslims. Er zijn grenzen aan diversiteit. De open, tolerante, egalitaire westerse samenleving heeft, volgens het adagium van Karl Popper, het recht en de plicht zich te verdedigen tegen intoleranten. De nikab en boerka vormen die grens. Het Westen laat zich niet als Gekke Henkie terugvoeren naar de Middeleeuwen.

Waar waren de ‘klimaattafels’ voor de pluriforme duurzaamheid van onze samenleving? Waar was het gepolder met Nederlandse moslims over de belangrijke signaalwerking van het boerkaverbod? We hadden het de afgelopen weken te doen met een wildwest-debat in een verweesd land. Politici op vakantie. Kerken muisstil. Rechtstaat-experts te saai voor de talkshows.

In plaats daarvan gevaarlijke polarisatie. Twee toekomstangsten die op elkaar botsen. De een ziet in het boerkaverbod het begin van een kruistocht tegen de islam. Na de boerka, de hoofddoek. De ander ziet in het zwakke verweer tegen de boerka een naïef Europa dat zichzelf verloochent. Vreemd blijft dat diezelfde ‘progressieven’ die mensen vliegschaamte, vleesschaamte, ja leefschaamte, aanpraten, wel de absolute individuele vrijheid van de nikab verdedigen, die een provocatie is tegen de westerse manier van leven.

De meerderheid van de Europese bevolking maakt zich zorgen over de inpasbaarheid van de islam in de westerse samenleving. Wie de boerka verdedigt, heeft het slecht voor met de integratie van moslims.

Aan de invoering van het zogenoemde boerkaverbod ging een discussie van 16 jaar vooraf. En nog steeds is niet duidelijk of, hoe en door wie de wet zal worden gehandhaafd. Door niemand, denkt de een. Door de burger, vreest de ander. Lees hier waarom het nieuwe boerkaverbod ongemak en praktische bezwaren oproept.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden