Column Nico Dijkshoorn

Wie bekend is met Eitje Bakkie, Kippie Kuuk, weet hoe de Duindorpers zich voelen

Gisteren werkte ik voor Volkskrant Magazine in café Cappuccino Heaven Baby aan een ­artikel over de witleren zitkuil en toen viel het mij op dat er door de netwerkers en headhunters in het café nogal laatdunkend werd gedaan over de inwoners van Duindorp, waar nu al dagen wordt gevochten voor een belangrijk stukje Nederlandse cultuur: iets in brand steken.

Om het kort samen te vatten: ze vonden het ­kinderachtig gedoe, vuur maken en daar dan trots met je zes kinderen naar gaan staan kijken. Ze vonden het de arme-mensenversie van het Burning Man Festival in de Nevada-woestijn, waar babyboomers hand in hand heel verliefd naar een brandende poppenwagen van hout staan te kijken.

Ik heb me even nergens mee bemoeid. Ik herken namelijk alles. Ik snap Duindorpers. Er wordt ze iets ontnomen. Een stuk traditie. Ze moeten iets opgeven, maar het stroomt door hun aderen, ze zijn ermee opgegroeid, het zit in het Duindorpse dna: houten pallets op elkaar stapelen en dan kijken of het fikt. Maar vooral: of het harder fikt dan bij de buren.

Dat competitie-element herken ik volledig. Ik woonde mijn hele jeugd in Driedorp en voor mensen die daar niet zijn opgegroeid, is het niet te begrijpen, maar wij verheugden ons een heel jaar op Eitje Bakkie, Kippie Kuuk. Wij vierden dat op 13 mei in het weiland vlak naast de autosloperij. Het werd eigenlijk altijd knokken met die paupers uit Kruishaar, omdat die opeens een andere spelregel hadden verzonnen.

Wij speelde Eitje Bakkie, Kippie Kuuk op de traditionele manier, dus met zwart geverfde blote voeten en met het bekende omgekeerd gedragen visnet-shirt en dan was het eigenlijk heel simpel: wie krijgt de meeste gebakken eieren in een kip? Wij leerden dat aan onze dochters en zonen.

Voor iemand van 8 jaar is een kip gewoon een kip en je denkt: dat laatste gebakken ei prop ik er nog wel even bij, maar ik heb mijn dochter geleerd dat kippen het heel vervelend vinden om iets op te eten dat uit hun eigen lichaam komt, dus het was ook een soort van biologie en uiteindelijk ging het op een manier die ik hier niet kan uitleggen, ook over de opwarming der aarde.

Wij moesten met Eitje Bakkie, Kippie Kuuk stoppen toen die klootzakken uit Kruishaar de boel gingen verzieken. Die kwamen opeens met de eis dat het biologische eieren moesten zijn en dat die moesten worden gebakken in gender-neutrale margarine. Dat pikten wij niet. Wij bakten in heteroseksuele boter.

Dan kun je twee dingen doen. Je kunt eindeloos gaan overleggen, maar je kunt ook gewoon het licht uit de ogen van de vernieuwer slaan. Wij kozen voor het laatste. Dat staat bekend als De Slag bij Driedorp. Geloof mij, in Kruishaar bakken ze nooit meer een ei.

Ik weet dus als geen ander hoe het voor de Duindorpers moet voelen. Ze nemen je iets af. Vaders willen kijken naar hun zonen, die iets in brand steken. Daar is jaren op geoefend. Het poppenhuis van je zus, hoe steek je dat het mooist aan?

Mensen zonder gevoel voor traditie zullen nooit snappen wat ik voelde toen onze kip zijn 34ste gebakken ei at. Ik dacht aan mijn overleden moeder, die er al die keren bij was geweest. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden