ingezonden brieven

Wibra heeft een pyrrusoverwinning behaald

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 7 juli.

Exterieur van een filiaal van de Wibra in De Bilt.  Beeld ANP
Exterieur van een filiaal van de Wibra in De Bilt.Beeld ANP

Brief van de dag

De rechter heeft de Wibra in het gelijk gesteld en het winkelpersoneel moet de gemiste corona-uren gratis inhalen. Oftewel: de boardroom van de Wibra kan zichzelf feliciteren met een pyrrusoverwinning.

Wat een rechter ook mag vinden, de beeldvorming richting werknemers is duidelijk: de bottom line is belangrijker dan het personeel. Beeldvorming waar je in het verleden misschien mee weg kwam, maar in de toekomst zeker niet meer.

De werkloosheid is nog nooit zo laag geweest, en het gevolg is dat ook de war for talent steeds groter wordt. Waar deze begon met bedrijven die alles uit de kast haalden om developers te werven, moeten bedrijven nu ook hun uiterste best doen om blue collar workers voor zich te winnen.

De macht is definitief verschoven van de werkgever naar de werknemer, en de bedrijven die zich kapotstaren op hun kwartaalwinst, mogen zichzelf gerust bijziend noemen. Alle kosten die zogenaamd bespaard worden op arbeid kunnen straks in veelvoud weer worden uitgegeven aan herstelpogingen van het werkgeversmerk.

Ik roep de Wibra op om hun verlichte eigenbelang in te zien, en met het rechterlijke vonnis in de hand alsnog hun personeel te compenseren voor de extra uren.

Onno Blom, oprichter Headstart Recruitment, Amsterdam


Woke

Chinese jongeren op zoek naar morele zuiverheid lieten zich inspireren door Mao’s gedachtegoed en werden geronseld voor zijn Culturele Revolutie. Als Rode Gardisten deinsden zij niet terug voor het aanklagen van hun leraren en zelfs van hun ouders als klassevijanden. Met als uitkomst mogelijk 20 miljoen doden en talloze verwoeste levens.

Moslimjongeren op zoek naar morele zuiverheid vonden hun heil in de politieke islam, en lieten zich ronselen voor de jihad. Ze reisden af naar Syrië en werden strijders voor IS. Met als uitkomst dood en verderf.

Progressieve jongeren op zoek naar morele zuiverheid preken het woke-gedachtegoed. Als social justice warriors nemen zij iedereen de maat. Met als uitkomst polarisatie, het cancelen van opponenten en een angstcultuur resulterend in (zelf)censuur .

Wat zij allen gemeen hebben is hun jeugdig fanatisme, rechtlijnigheid en onverdraagzaamheid. Ontgaan de wokies de overeenkomsten met hun leeftijdgenoten, beseffen zij het gevaar niet?

Pieter Markus, Geldrop

Woke (2)

Als geboren en getogen Amsterdammer zeg ik ‘hij hep’ en niet ‘hij heeft’. Als ik in mijn vinger snijd, roep ik ‘kut’, een bumperklever is een ‘lul’ en in diverse situaties roep ik ‘godverdomme’. Ik noem mijn schoonzoon uit Suriname een ‘neger’ en hij is een afstammeling van een ‘slaaf’. Mijn kleindochter is getrouwd met een (erg lieve) jongen van Marokkaanse ouders en mijn achterkleinzoons zijn lichtbruin.

Kortom: ik laat me door niemand voorschrijven wat ik zeg en hoe ik het zeg. Die zogenaamde wokers willen mij verbieden te praten en te zijn zoals ik ben en dat is irritant en intolerant. Als je echt woke wilt zijn, respecteer je iedereen, ook mensen die anders praten dan jij.

Hans van Otegem, Landsmeer

Maan

Met ‘z’n allen’ naar de zon? Des te eerder gaan we met ons allen naar de maan.

F.M. Boon, Delft

Fietsen

Als rechtgeaard fietser kan ik het alleen maar eens zijn met Yolande de Kok als zij zich beklaagt over de overmatige aandacht voor elektrische fietsen. Toch is er ook een andere kant. Mijn geliefde Limburgse heuvels worden op mooie dagen geteisterd door ronkende motoren, rally’s met pruttelende oldtimers en luidruchtige pelotons dames en heren in ridicule clownspakken die zich een dagje in de Tour de France wanen.

Sinds corona loopt het helemaal uit de hand. Bewoners luiden de noodklok. Kortgeleden verklaarde VVV-directeur Anya Niewierra dat het Heuvelland zich in fase oranje bevindt en nog maar één stap verwijderd is van Venetië.

Mijn voorstel: stel paal en perk aan gemotoriseerde verkeer en promoot de elektrische fiets. Wie gewoon wil fietsen blijft natuurlijk van harte welkom. En ik beloof hierbij dat ik tot mijn laatste snik de pedalen zelf zal rondtrappen.

Armand Leenaers, Heerlen

Trein

In de krant zien we de koning op staatsbezoek in Berlijn uit het vliegtuig stappen. Misschien kan iemand de koning en zijn gevolg laten weten dat er elke twee uur een prima treinverbinding naar Berlijn gaat?

Erik Mes, Nijmegen

Tweede studie

Vorige zomer stond ik zonder enige verwachting in de auditie voor een theateropleiding aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Toen ik hoorde dat ik was aangenomen, brak het zweet me uit. Was ik nieuwsgierig? Ja. Wilde ik dit een kans geven? Ja. Zou dit mijn tweede studie worden, en dus onbetaalbaar? Ja!

In 2017 heb ik mijn bachelor in Dans behaald aan de Codarts, Hogeschool voor de Kunsten in Rotterdam. Na 4 jaar dansen, trainen en optreden was ik trots eindelijk mijn papiertje in handen te hebben. Het voelde alsof het studiehoofdstuk in mijn leven definitief was afgesloten, omdat men vandaag de dag heel bewust één studie kiest en zich daar dan maar aan moet houden. Want ja, eindeloos doorstuderen geeft ons een schuld van hier tot Tokio.

Ik was toen 20. Gretig naar nog veel meer informatie deed ik naast mijn dansprojecten een aantal jaren workshops en open lessen, waardoor ik begin 2020 een oriëntatiecursus vond van de Mime Opleiding in Amsterdam. Deze wekelijkse maandagavondcursus vond ik prachtig en zo stond ik plotseling in de auditie. Gewoon als workshop hoor, zei ik tegen mezelf, omdat de opleiding echt volgen financieel onmogelijk zou zijn.

Toch ben ik begonnen aan het eerste jaar. Geen prestatiebeurs meer, volledige lening én instellingstarief collegegeld. Het idee dat deze opleiding bij mij past, maar hand in hand gaat met een schuld waar ik als theatermaker wellicht nooit vanaf kom.

Ik krijg exact hetzelfde onderwijs als mijn ‘onbevlekte’ studiegenoten, maar ik betaal het dubbele. Wanner ziet minister Van Engelshoven deze bizarre realiteit in? Dat ik en ontelbaar veel anderen gestraft worden omdat we onze diploma al hebben behaald. Dat wij onmogelijk een vervolgopleiding kunnen volgen voor 2, 3 of 4 keer de hoeveelheid collegegeld per jaar. Ons geld is op. Maar onze leergierigheid niet.

Annabel Koele, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden