Column Peter Middendorp

Wetenschappelijk gesproken ben je niet genoeg in je eentje: je zou een controle-Peter moeten hebben

Hoewel ik de vraag of mij soms iets mankeert in het openbaar altijd ontkennend heb beantwoord, wil ik soms, als men het vriendelijk vraagt, en er luistert alleen vertrouwd gezelschap mee, weleens toegeven dat het mij inderdaad zelf ook niet zou verbazen.

Een kleinigheid is het maar, denk ik. Een moertje, een schroefje, een hendeltje dat een kwartslag moet worden bijgedraaid. Je moet het net even weten. Maar dan is het ook zo opgelost. Een soort mentale hooikoorts, met dezelfde soort verschijnselen, alleen dan van binnen. Iets waar je een pilletje voor kunt krijgen en dat je er dan vanaf bent.

Maar ja – welk pilletje? Grofweg zag ik twee manieren om erachter te komen. Een voor een alle beschikbare pilletjes innemen tot je jezelf een keer ‘bingo’ hoorde roepen. Of iemand die er verstand van had vragen of die er soep van kon koken. En het was de vraag welke van de twee de grootste investering in tijd, geld en gezondheid vergde.

Soms twijfelde ik wel natuurlijk. Dacht ik echt dat mij iets mankeerde of was de wens hier weer eens de vader van de gedachte, en verlangde ik eigenlijk alleen maar naar een pilletje dat alles goed zou maken, alles glad zou strijken. Het zou misschien wel een wervende reclametekst voor pillen zijn: ‘Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw.’

Ik heb ook weleens testen op internet gedaan, maar die neem ik niet serieus. Als je een test doet, mankeer je altijd wel wat. Je kunt ze sturen, met je antwoorden, naar het gewenste resultaat, dat is wat ik erop tegen heb. Laatst betrapte ik mezelf erop terwijl ik het deed. Ik klikte steeds soms aan, een beetje, tijdelijk, in plaats van ja, zeker, helemaal. De uitkomst verscheen even later groot op het scherm: GET HELP SOON.

Dus ja, ik ging niet, na alles wat ik over zulke testen had gezegd, deze uitslag ineens heel serieus nemen. Al keerde de tekst van de uitslag sindsdien wel vaak terug in mijn dromen, vanaf een gevel in een donkere straat, in grote neonletters, die pas aanspringen als ik er ’s avonds laat in mijn eentje passeer. Een beetje Edward Hopper-achtig, zou je kunnen zeggen, maar dan zonder een fatsoenlijk café.

Wetenschappelijk gesproken ben je ook niet genoeg in je eentje. Je zou een controle-Peter moeten hebben, anders heb je geen vergelijkingsmateriaal. Een paar Peters, een heleboel – als je ze rechtop zette, pasten ze net in de schuur – die je helemaal vol kon gooien met pillen en drugs, in allerlei verschillende variaties, concentraties en doseringen, zodat je aan het einde van je wetenschappelijke ride met een gerust hart het dieet van de Peter kon overnemen die het vrolijkst uit het schuurtje stapt.

Zo kun je er ook achter komen waar je grenzen liggen. Op welke exacte microgram je tegen de vlakte gaat, of door het plafond. Nu is het toch vaak afwachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden