Lezersbrievendonderdag 13 februari

Werd Blokhuis door projectieve identificatie redder of slachtoffer?

De ingezonden lezersbrieven van donderdag 13 februari.

Paul Blokhuis in gesprek met Charlotte Bouwman op het ministerie van VWS.Beeld ANP

Brief van de dag

Op het NOS-Journaal zagen we recent een rij patiënten met complexe psychiatrische problematiek demonstreren in de hal van het ministerie van VWS. Er werd, zoals wel vaker tegenwoordig, een sfeer gecreëerd dat de GGZ grove steken laat vallen, bijna alsof wij patiënten moedwillig zorg weigeren.

Het is interessant om op tv terug te zien wat zo vaak gebeurt in onze spreekkamer en binnen de muren van onze klinieken: projectieve identificatie. Dat wil zeggen dat een persoon onbewust door een ander persoon in een bepaalde rol wordt gedwongen. Overkwam dit nou ook staatssecretaris Paul Blokhuis?

Als psychiater hebben we dagelijks met deze interactie te maken en weten we hoe lastig het is om hiermee om te gaan. Op tv was Blokhuis verworden tot redder. Maar is hij dat ook, of is hij misschien meer slachtoffer van deze dynamiek?

Hij verzekerde één van de patiënten, Charlotte Bouwman, dat ze snel hulp zou krijgen en verplichtte de GGZ om dit te verwezenlijken. Een partij die vaak de zwarte piet krijgt en gebukt gaat onder een absurde administratieve last, ondanks waarschuwingen vanuit de beroepsgroep. Door verscheidene regeringslieden wordt hier menig mooi woord aan gespendeerd, maar daden: ho maar. Laten we het hierboven beschreven fenomeen − het door andermans problematiek onderbewust in de rol van redder gedwongen worden en dan een ander verplichten het op te lossen een naam geven: een Blokhuisje doen.

Esther van Fenema en Jurriaan Strous, beiden psychiater

Pabo-man

Graag haak ik in op de discussie over de kleuterstage voor pabo-studenten. Ik ben één van de vele mannen die ooit afhaakte op de pabo. Aleid Truijens schreef onlangs dat veel jongens afzien van de opleiding omdat ze niet dol zijn op ‘knutselen, kleuterliedjes en poepbroeken’. De kleuterstage zou mannen ontmoedigen.

In mijn tijd was het een verplicht onderdeel in het eerste jaar. Dat eerstejaars tegenwoordig niet meteen stage hoeven te lopen in de onderbouw, begrijp ik goed. Het is een wat atypische vorm van onderwijs en niet voor iedereen een geschikte introductie tot het vak.

Maar jongens, jullie missen ook wat. Ik vond het lekker actief, kinderen uit elkaar trekken die elkaar met rode schepjes te lijf gingen, ongestraft rommel maken met herfstbladeren en je kon ook lekker direct communiceren. Belangrijker: de kleutergroep is een pedagogisch laboratorium. In de onderbouw groeien jonge kinderen op van egocentrische hakkelaars tot schoolkinderen die hun eigen naam kunnen schrijven. Wie als stagiair getuige is van deze fascinerende zevenmijlsstappen in hun ontwikkeling, zal kinderen in de middenbouw beter begrijpen. Dat ik zelf de pabo nooit heb afgemaakt, is omdat ik wilde schrijven. Het eerste tv-programma waar ik teksten voor schreef was Sesamstraat, inderdaad voor kleuters. De stage was achteraf dus ook nog lucratief.

Marc Veerkamp, Amsterdam

Naakt in de kunst

Naar aanleiding van de waardige en noodzakelijke column van Erdal Balci wil ik, 77-jarige vrouw, reageren. Ik begrijp niks van de voorzichtigheid van het Van Goghmuseum. Wat is hier in vredesnaam aan de hand? Ik heb de preutsheid van de jaren ’50 meegemaakt en de bevrijding daarvan in de jaren ‘70 en daarna. Ik zat in die tijd op de kunstacademie en daar was het tekenen en schilderen van een naakt een vanzelfsprekend deel van de opleiding. Op een bepaald moment hadden wij een zwangere vrouw als model. Niemand had het er moeilijk mee. Ik schetste haar rugkant. Ze was prachtig! Mag de kunst alsjeblieft over de schoonheid en de troost gaan? Over herkennen en ontroeren?

Anne Rensen, Eindhoven

Experimenteel theater

De aanblik van de foto bij het artikel van Dion Mebius in de Volkskrant deed bij mij de schellen van de ogen vallen. Thierry Baudet en Theo Hiddema in Schouwburg Kunstmin in Dordrecht. Het is dus allemaal gewoon experimenteel theater.

Thierry als Wim T. Schippers van de jaren ’20: luis in de pels van het establishment die, koketterend met dystopische filosofie, de intellectuele elite op het verkeerde been zet en Hiddema in de rol van Dolf Brouwers (Sjef van Oekel / Waldo van Dungen). Bij lezing bleek dat het slechts de reguliere retoriek aangaande het fenomeen betrof. Tot ik bij de afsluitende paragraaf ‘Makkelijk scoren’ aankwam. Hier werden, niet al te overtuigend, ter verdediging van Baudet de karakters ‘Yannick en Maarten, beiden 22 jaar en studerend aan de ‘erg linkse’ Erasmus Universiteit’ opgevoerd. Toen in de volgende alinea als tegenwicht ‘Henk (50) en Ingrid Ebben (57) uit Den Haag’ (sic) aan het woord kwamen, wist ik genoeg. Experimenteel theater.

P.J. Francke, Middelburg

Politiek zwartrijden

Politiek zwartrijden door Baudet: een prachtige vondst.

H. Rasche, Ee (Friesland)

Masculiene bijdrage

Uit het artikel Lekbaarheid blijkt de verzorging van baby’s voornamelijk een taak van moeders te zijn. Even leek het erop dat ook vaders in dezen een rol vervullen. De masculiene bijdrage aan het artikel beperkt zich echter tot de fotograaf en de baby’s. Overigens wel prima dat de milieu-aspecten van het luiergebruik weer eens onder de aandacht wordt gebracht.

Rob Rendering

150-schrijvers

Ik wil even kwijt hoe blij ik ben met het duo 150-schrijvers Cornelisse en Donkers op de voorpagina.

Briljante observaties, invallen en verslaggeving. En altijd prachtig geformuleerd.

Peter Taal, Huizen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden