Column Nadia Ezzeroili

Welkom, Mesut Özil, bij de club van Gedesillusioneerde Biculturele Posterkids van Geslaagde Integratie’

Mesut Özil, topspeler bij het Duitse voetbalelftal, heeft zondag aangekondigd geen zin meer te hebben om nog voor Duitsland uit te komen. In een woedend statement beschreef Özil de melaatsenbehandeling die hij kreeg van Duitse media, politici, fans, sponsoren en de voorzitter van de Duitse voetbalbond nadat hij in mei op de foto was gegaan met de Turkse president Erdogan. Sinds de foto was Özil geen Duitser meer, maar een ‘Duitse Turk’, ‘geitenneuker’ of ‘Turks varken’.

Kortom: de club van Gedesillusioneerde Biculturele Posterboys en -girls van Geslaagde Integratie is weer een lid rijker.

Welkom, Özil. Daar liggen de koekjes, thee wordt gemaakt. Ik ben er ook al een tijdje lid van, samen met honderdduizenden anderen in West-Europa. Toelatingseisen zijn er niet. Je moet je alleen genaaid voelen door je eigen naïviteit: dat je werkelijk dacht dat als je maar een smetteloze superburger bent en al je talenten inzet voor je samenleving, het allemaal wel goed komt. Dat je dan óóit je tijd niet meer hoeft te verdoen aan vernederende praktijken, zoals continu uitleggen dat je heus wel deugt terwijl je hengelt naar goedkeuring.

De club bestaat zo onderhand uit twee groepen. Zo heb je leden die zich zonder een directe aanleiding hebben aangesloten. Ze hadden simpelweg geen zin meer hun om besmeurde niet-westerse achtergrond en hun bestaansrecht in de samenleving oeverloos te blijven verdedigen. Deze mensen zoeken elkaar vooral op voor een beetje troost.

Daarnaast zijn hier leden die pas noodgedwongen aan de deur klopten nadat ze een misstap hadden begaan, van het dunne koord vielen en in het ravijn flikkerden. Deze groep is het meest vatbaar voor verbittering: die richten bijvoorbeeld hun eigen populistische politieke partij op, worden dogmatische antiracismeactivisten of zoeken hun heil in de armen van enge nationalisten uit het land van hun ouders.

Ja, die laatste groep kun je inderdaad beter zo snel mogelijk voorbij lopen voordat je nog cynischer wordt.

Maar blijf ook vooral niet te lang hangen bij die eerste groep. Het is er veilig en comfortabel weet ik uit ervaring, maar je verandert geen samenleving als je met lotgenoten over je desillusie blijft leuteren terwijl de minister van Buitenlandse Zaken de multiculturele samenleving goedkoop weghoont.

Wat je wel zou kunnen doen om de club vaarwel te zeggen zodat je weer door kunt gaan en toch nog iets kunt betekenen om meer verbondenheid met de maatschappij te voelen: wist ik het maar.

Journalist en voormalig opiniemaker Lamyae Aharouay gaf afgelopen weekeinde in NRC Handelsblad gelukkig wel een aanzet. In een soeverein essay, waarin ze de tientallen haatdragende commentaren op haar hoofddoek in de tweeënhalf jaar tijd dat ze columnist was én haar pijn kalmpjes beschreef, legt ze ook uit hoe ze een dikkere huid kreeg: ‘Maar ik besef ook dat het maar een deel van de reacties is. Tweederde van de lezers die de moeite nam om te schrijven, deed dat op basis van de inhoud. Onder de korst ligt dan ook geen wond. Mijn huid is wellicht wat dikker, maar wel geheeld.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.