ColumnBert Wagendorp

Welk weldenkend mens zegt een interessante baan op voor een staatssecretariaat bij Financiën?

Bert Wagendorp artikel columnBeeld .

Tot en met 28 januari hadden Alexandra van Huffelen en Hans Vijlbrief een fijn en mooi leven. Alexandra was directeur van het GVB in Amsterdam en lid van de Eerste Kamer. Hans was voorzitter van de hoogambtelijke werkgroep die in Brussel de maandelijkse vergadering van de Eurogroep voorbereidt. Als je hun half januari had gevraagd wat geluk was, hadden ze geantwoord: wat ik doe is geluk.

En toen belde Rob Jetten, de baas van D66. Die was op zoek naar een opvolger voor staatssecretaris Menno Snel, die ontslag had genomen vanwege de kinderopvangtoeslagenaffaire. Nooit eerder vertrok een bewindsman vanwege zo’n lang woord. Snel kon er verder ook weinig aan doen; hij was, zei iedereen, juist heel goed bezig. Maar zo werkt het nu eenmaal in Den Haag: je voorganger maakt er een knoeiboel van en jij staat op straat.

Toevallig kwam ik Jetten tegen in de periode dat hij aan het zoeken was naar een opvolger van Snel. Hij wilde niet zeggen wie het was, waarschijnlijk omdat hij de kandidaat geen tijd wilde geven smoezen te verzinnen om te weigeren en daarom de overvaltechniek ging toepassen.

‘Nu beslissen! Nee, geen denkpauze en ook niet even bellen met je partner. Ja of ja?’

Een paar dagen later bleek Jetten twéé opvolgers te hebben gevonden. Hoe had hij dat gedaan? Welk weldenkend mens zegt een interessante baan op voor een staatssecretariaat bij Financiën? En dan ook nog voor de duur van iets meer dan een jaar – tot de verkiezingen van 2021?

Heeft Jetten Van Huffelen gevraagd de portefeuille ‘Douane’ op zich te nemen en er daarna zacht en zo onduidelijk mogelijk achteraan gemompeld ‘en de toeslagen’?

Heeft hij tegen Vijlbrief gezegd: ‘Je krijgt Holland Casino, Staatsloterij en het muntwezen. Mooi toch? En o ja, ook Viskallezake.’

‘Wát?’

‘Viskallezake.’

Toeslagen en Fiscale Zaken, het tweevoudig pad naar de ondergang, Beëlzebub en Mefisto, buikpijn en hartkloppingen. In elke regeringspartij geldt ‘willen wij soms de portefeuille Belastingdienst?’ als het ultieme dreigement, een gruwelijke aanzegging van vernedering en verbanning waarmee je dwarsliggers klem zet, als ze je tenminste niet aanklagen wegens psychische mishandeling.

Belastingdienst = voortijdig met pek en veren van het Binnenhof worden gejaagd. Belastingdienst is Mordor.

‘Oké,’ zeiden Vijlbrief en Van Huffelen, ‘we doen het, leuke uitdaging!’ Misschien voelden ze zich verplicht tegenover Jetten en de partij. Misschien lijden ze allebei aan een Verlosserscomplex of wist Jetten dingen van ze.

De kinderopvangtoeslagenaffaire, de aanmaningenaffaire, de vermogensbelastingaffaire, de zwartelijstaffaire en binnenkort de verjaringsaffaire. Het personeelstekort en de ict-chaos. De liegende managers, de zwartlakkers, de publieksverachters, de doofpot- en angstcultuur. En er is meer: primeurs bij de vleet, bij de Belastingdienst.

Deze week had Vijlbrief een gesprek met de Kamer. Hij sloeg met de vuist op tafel, zei dat hij gefrustreerd was en dat hij al een paar keer héél boos was geworden. ‘Het moet gewoon afgelopen zijn met de schandalen!’ Dat klonk wanhopig. Van Huffelen zei dat de overheid zich kapot moet schamen. Heimwee naar Brussel en GVB.

Donderdag begon het parlementair onderzoek naar de vraag waarom burgers de overheid steeds minder vertrouwen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden