Column Peters leest voetbal

Welk kind droomt ervan vlagger zonder gezicht of gezag te worden?

Arjan Peters volgt het WK Voetbal en doet daar dagelijks verslag van. Hij kijkt alle wedstrijden en in de rust leest hij een boek. Vandaag aflevering 14: een keeper is al zielig, zelfs juichen moet hij alleen doen. Maar een grensrechter, dat is pas stil verdriet. 

Beeld Chris Rovroy

Zoveel soorten van voetbalverdriet, ik noem ze niet. Maar één: voordat Ibiza-Penarol begint, komen zes jongetjes in de leeftijd van 5 tot 9 de tribune af, en leggen zes witte boeketjes in een van de doelen. Stilte om het veld. ‘Kinderen van een dode keeper’, fluistert Remco Campert, die op de eilandtribune zit, tegen Alain Teister, die dat opschrijft en in 1972 zijn verhalenbundel zo noemt.

Een titel als een triptiek van tristesse. Ga maar na. Een keeper is al zielig, zelfs juichen moet hij alleen doen. Een dode keeper; kan het erger? Jawel. Zes kinderen van een dode keeper, elk met een boeketje van witte bloemen, de stelen trillend in zilverpapier.

Op deze rustdag ga ik daaraan denken. En aan een ander droevig figuur: de grensrechter. Wat is een grensrechter? ‘Een arm met een vlag eraan’, schreef Kees Fens, en voor een dode grensrechter gaat geen vlag halfstok.

In de stokoude sportsonnetten uit Het bruine monster (1910) van Doe Hans komt hij ook al voor: ‘’n Grensrechter is soms maar ’n heel klein broekie,/ Zóó pas ontworsteld aan bewaarschool-wee,/ Hij staat op school nog wel eens in ’n hoekie// maar langs ’t lijntje loopt-ie dapper mee…/ Hij zegt op ’t veld soms wel een kinder-vloekie/ maar ’s avonds thuis leest-ie het A-B-C.’ Tja. Dat hangt zo’n man ook niet ingelijst boven zijn bed.

Welk kind droomt ervan vlagger zonder gezicht of gezag te worden? Het is muzikant zijn bij Gerry & the Pacemakers (You Never Walk Alone), maar ja, als Pacemaker (Gerry’s broer Fred, op drums). Of voor Corry werken, en in je paspoort bij beroep ‘Rekel’ invullen. Of Viltje zijn, bij Wim Kersten. Die ooit een Pint was. Ik dwaal af.

Niemand kende de pijn van zijn stille verdriet, zong Ben Cramer in de smartlap die oorspronkelijk begon met: ‘Hij was maar een grensrechter.’ Omwille van het ritme heeft Ben dat toen veranderd. Zo is De clown ontstaan. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden