ColumnSheila Sitalsing

Weinsteins systeem, waarin vrouwen speeltjes zijn, wordt afgebroken, zwijn voor zwijn

.Beeld .

 De intimidaties, de zwijgcontracten, de grote bek. En toen dat geen indruk maakte: het hemeltergende geschuifel met het looprekje, het opsommen van zijn goede werken (hij heeft acteurs en filmmakers in staat gesteld Oscars te winnen, dat is toch heel wat waard!), het gejank over mannen die geen mannen meer mogen zijn. Het heeft allemaal niet geholpen. De status van Harvey Weinstein als vieze oude man is ­juridisch bekrachtigd; 23 jaar cel heeft hij gekregen. Voor ­iemand die 67 is, is dat levenslang.

The New York Times somde op uit welke onderdelen de uitzet bestaat die de bejaarde zedendelinquent zal ontvangen bij de gevangenispoort: vier gevangenishemden, drie broeken, een jas, een paar laarzen en een paar sportschoenen. Daarna zal hij worden gedoucht en ontluisd.

Het is een daverende overwinning op een systeem dat decennia heeft kunnen standhouden, en dat langzaam maar zeker zal worden afgebroken, steen voor steen en zwijn voor zwijn. Een systeem waarin vrouwen speel­dingen zijn, ornamenten die naar believen opgeroepen of afbesteld kunnen worden, een mannenhobby, wan­delende pussy’s waar je in grijpen mag zonder het te ­vragen.

En na dat grijpen kon je er ongestraft over opscheppen en president van Amerika worden. Of de gebraden haan uithangen in Hollywood, in de theaterwereld, in Buckingham Palace, bij televisiezenders, in boardrooms en op al die andere plekken waar mannen veel te lang hebben ­gedacht dat het tot de normale gang der zaken hoorde om te zeggen: draai nog een rondje, til je rokje op, hoger, kom eens dichterbij, we vergaderen op mijn hotelkamer, ik heb rugpijn, duw er eens tegen, lager, ja daar, draai je om, ik heb verdomme jouw diner betaald, hoer.

Drie jaar duurde de val van Harvey Weinstein – in 2017 vonden de eerste dappere vrouwen de moed om hun verhaal in de pers te doen – en terwijl hij neerdonderde, werd een systeem onthuld van medeplichtigheid. Het systematische vrouwenmisbruik heeft decennialang ongestraft kunnen voortduren omdat Weinstein, zoals alle machtige mannen, werd omringd door afdekkers, stilzwijgers, ­wegkijkers, faciliteerders, slippendragers, hielenlikkers, goedpraters, wegwuivers.

De grootste verdienste van Jodi Kantor en Megan ­Twohey, de verslaggeefsters van The New York Times die het Weinsteinschandaal onthulden, is dat ze het oog op de bal hebben gehouden. Het ging ze niet om Harvey Weinstein, het ging ze om het systeem waar hij een perverse vertegenwoordiger van is, en dat hebben ze beschreven met vasthoudendheid en precisie. Waarmee ze hebben laten zien waarvoor de journalistiek op aarde is: als tegenmacht tegen de machtsmisbruikers, als bewaker van de feiten wanneer de machtsmisbruikers met modder gaan gooien.

Verslaggevers die in de rechtszaal waren bij de uitspraak, omschreven Weinsteins reactie als ‘verbijsterd’ en ‘verward’. Stomverbaasd keek hij toe hoe voor zijn ogen zijn wereld instortte. Hij sprak van mannen die ‘in de war’ zijn door alle ophef over de omgang met vrouwen, hij sprak van ‘een crisis’ en van ‘verschillende waarheden’. Alsof hij nog steeds niet kan geloven wat hem is over­komen. Alsof hij nog steeds gelooft dat al dat aangedragen vrouwenvlees hem toekwam. #MeToo, zei Weinstein in de rechtszaal, gaat ‘te ver’.

Het zijn de woorden van een oude man uit een wereld die voorbij is gegaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden