Wegkijkers in trainingspak zwijgen consequent over misstanden

Gevoetbald wordt er overal. Terwijl wij hier opgelucht adem haalden na een daverende overwinning op Luxemburg, plaatste Iran zich voor de eindronde van het WK in Rusland, als tweede land na Brazilië. In Teheran werd Oezbekistan met 2-0 verslagen.

In het Azadi-stadion waren alleen mannen getuige van de overwinning. In Iran mogen vrouwen geen voetbalwedstrijden bijwonen. In stadions zijn mannen namelijk vaak opgewonden en wordt gescholden. Dat kun je vrouwen niet aandoen.

Het was dus opvallend dat de aanvoerder van Iran, Masoud Shojaei, een pleidooi hield om het verbod op te heffen. Nederlandse media namen het bericht over van een nieuwssite, Varzesh3. Niet eerder had een Iraanse voetbalinternational hier zijn vingers aan durven branden. Het getuigde van moed.

Er was in de Aziatische kwalificatiereeks nog iets anders dat de aandacht trok. De nationale ploeg van Saoedi-Arabië deed voor een wedstrijd tegen Australië niet mee aan de minuut stilte voor de slachtoffers van de aanslag in Londen.

Terwijl de Australiërs in het gelid stonden, liep de tegenstander wat te dralen op het veld. Vooral in Engeland en Australië was de verontwaardiging groot. Vanuit het kamp van Saoedi-Arabië klonk het verweer dat het protocol vooraf niet was besproken, waarna de Australische bond het tegendeel beweerde en niemand er nog iets van begreep.

Vanwege de Nederlandse link trok het incident ook hier de aandacht. Bert van Marwijk en zijn schoonzoon Mark van Bommel proberen Saoedi-Arabië naar het WK te leiden. Ze krijgen hulp van een journalist, Taco van den Velde van Voetbal International.

Hij is in Saoedi-Arabië geen journalist, wat mij trouwens best lastig lijkt, maar scout. Deze week werd hij geïnterviewd in het programma Langs de Lijn op Radio 1. Het werd een thuiswedstrijd met een ongeïnspireerde tegenstander die was vergeten te googelen op 'Saoedi-Arabië' en 'Amnesty International'.

Iedereen in Saoedi-Arabië is idolaat van Bert van Marwijk. Het land is compleet voetbalgek en toen ze een keer in de auto werden aangehouden wilde de politieagent alleen maar weten waarom de een of andere middenvelder niet wordt opgesteld.

Het regime in Saoedi-Arabië kwam ook even ter sprake. Aan Van den Velde werd gevraagd wat hij van de kritiek vond dat je daar niet zou mogen werken.

Dit vond Van den Velde allemaal maar onzin, want dan zou je ook niet in China mogen werken, of in Amerika (?) en dan mag Nederland ook geen wedstrijd tegen Wit-Rusland spelen. Ter rechtvaardiging wees de parttime journalist ook nog even op de vele andere Nederlanders die in Saoedi-Arabië hun brood verdienen.

Je hoort deze argumenten vaker, uit de mond van Van Marwijk bijvoorbeeld. De verontwaardiging zou selectief zijn. Nederland en Saoedi-Arabië zijn dikke vrienden, zij doen alleen maar wat al die zakenmensen ook doen.

Hier worden stelselmatig twee dingen over het hoofd gezien. Het eerste is dat Van Marwijk en zijn assistenten geen anonieme zakenlui zijn die, om hun handel niet in gevaar te brengen, de andere kant opkijken als er weer een mensenrechtenactivist wordt gearresteerd, vliegtuigen opstijgen om in Jemen burgerdoelen te bombarderen of vrouwen worden vastgezet omdat ze tegen alle regels in autorijden. De Nederlandse voetbaltrainers zijn de officiële vertegenwoordigers van een regime dat ergens in de Middeleeuwen vast is blijven steken.

Het tweede is dat ze consequent zwijgen over de misstanden. Zelfs een toespeling op het volkomen bezopen stadionverbod voor vrouwen, kan er niet vanaf. Saoedi-Arabië staat er goed voor in de kwalificatiereeks, maar deze wegkijkers in trainingspak lijden al twee jaar lang nederlaag op nederlaag.

Reageren? p.onkenhout@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.