Column Sylvia Witteman

‘Weet je wat ik voor 5 ton kan krijgen in Friesland?’, zei de man. Ik knikte, want ik wist het. Iederéén weet het

dwsa Beeld das

Op een kleine gracht stond ik in de etalage van een makelaar te kijken. Dat bedrijf had een naam die uit louter medeklinkers bestond, zoiets als ‘MKLR’. Ik kan daar slecht tegen. Je hebt ook een snackbar die ‘SNCKBR’ heet; ik zal er geen voet zetten. En de supermarkt die zich ‘SPRMRKT’ noemt, gaat gelukkig voor straf in de volksmond als ‘SPERMARAKET’ door het leven. Er is nog gerechtigheid.

Naast me hield een man stil die zijn boodschappentas neerzette, een blik op het aanbod in de etalage wierp en gedecideerd sprak: ‘Dat is toch godverdomme geen doen?’ Hij was een jaar of 65, met woeste grijze wenkbrauwen, een bohemiennerig openhangende regenjas en de boos neergetrokken mondhoeken van een beroepsquerulant. Hij leek op Sam the Eagle uit The Muppet Show.

‘Nee’, beaamde ik. Want wat hij ook precies bedoelde, het was allemáál geen doen in die etalage. Miezerige flatjes met adressen als ‘Loodwit 445A’ of ‘Grindkop 3’ en een vraagprijs van 6,5 ton. Of een parkeergarage in een verre uithoek van de stad, voor een bedrag waarvoor mijn ouders indertijd een huis in Overveen kochten, met een grote tuin.

‘Ik heb zelf een etage bij het Hugo de Grootplein’, zei de man. ‘Voor 1,5 ton gekocht, indertijd. Gúldens, hè. En dat vond ik toen dúúr. Mijn onderburen hebben precies zo’n etage, die hebben ze net verkocht voor 5 ton. Een half miljoen! Of je een emmer leeggooit. Voor één etage! En het Hugo de Grootplein, wat is dat nou helemaal? Niks bijzonders.’

Ik knikte maar eens. ‘Dus ik kijk zo eens rond op Funda’, vervolgde de man. ‘En ik lach me rot. Weet je wat ik voor 5 ton kan krijgen in Friesland?’ Ik knikte weer, want ik wist het. Iederéén weet het. ‘Een kasteel!’, riep de man verhit. ‘Een compleet kasteel, in perfecte staat, open haard, met stallen, koetshuis, wat je maar wilt. En zó’n lap grond.’ Hij wees met beide handen.

‘Dus ik heb het al helemaal bekeken’, ging hij verlekkerd voort. Op zijn chagrijnige kop verscheen een dromerige glimlach. ‘Als ik die etage verkoop, kan ik weg uit die stinkstad. Die herrie. Die drukte. Dan koop ik zo’n kasteel in Friesland. Of een herenboerderij, of een oude pastorie. Ik heb maar te kiezen. Eindelijk royaal wonen. Frisse lucht. Rust. Stilte. Een beetje klooien in die tuin... mijn eigen groente verbouwen... ’s avonds lekker zitten bij die haard... 5 ton! Ik ben gék als ik het niet doe.’

Zijn gezicht vertrok weer tot dat van de boze Sam the Eagle. ‘Maar ik doe ’t niet, hoor’, zei hij. ‘Friesland! Wat heb ik daar nou te zoeken?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden