LEZERSBRIEVENWOENSDAG 1 APRIL

Weer is de frikandel mikpunt van hoon en spot

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 1 april.

Een jongen bestelt een doos frikandellen voor zijn vrienden bij de frietkar buiten bij een tentfeest. Beeld Hollandse Hoogte / Tom van Limpt

Brief van de dag

Ik citeer uw columnist Sander Schimmelpenninck: ‘De Action is de frikandel van de retail: alles is verwerpelijk aan die winkel, maar de onderontwikkelde Nederlandse consument vreet het...’

Helaas moet onze branche van frituurspeciaalzaken zich te pas en te onpas dit soort onverkwikkelijke bewoordingen laten welgevallen. Jammer genoeg zijn we het gewend dat friet, snacks en de frituur in de publieke opinie keer op keer het mikpunt zijn van hoon en spot.

De best verkochte frituursnack van Nederland heeft een lange staat van dienst; sinds halverwege de vorige eeuw is het al een vaste waarde in cafetaria’s, snackbar en frituren. Maar dit terzijde; wat ons echt in het verkeerde keelgat schiet, is dat u zoveel Nederlanders diskwalificeert als ‘onderontwikkelde Nederlandse consumenten, die van alles vreten’. U doet hiermee miljoenen mensen ernstig tekort en plaatst u zelf wel erg verheven boven veel van uw landgenoten.

Wij vermoeden dat de aloude wijsheid ‘Wat men liefheeft kastijdt men’ van toepassing moet zijn. Als dit zo is, wensen wij Sander Schimmelpenninck zeer veel genoegen met de eerstvolgende gelegenheid die zich voordoet om heimelijk lekker van zijn frikandel te genieten.

Frans van Rooij, Vakvereniging ProFri, Veldhoven

Expert

Door de coronacrisis weet ik eindelijk wat een expert is: iemand die zó veel weet, dat hij jouw vraag niet kan beantwoorden.

Jan de Wit, Welsum

Vrije keus

We worden kakelgek? Spreek voor uzelf, briefschrijver Dammie Weijers, met uw pleidooi voor 80 procent minder coronaberichtgeving. Dat zou mij juist onrustig en onzeker maken. Ik ben maar wat blij met het brede aanbod aan nieuws en achtergronden die de journalisten, correspondenten en betrokkenen uit de zorgsector dagelijks bieden. Feitelijk, kritisch en realistisch. Het is ieders vrije keus om de berichtgeving te lezen of er anderhalve ­meter afstand van te houden.

Marcel Verspeek, Rotterdam

Ouders

De coronacrisis legt pijnlijk bloot dat veel ouders kinderen hebben gekregen voor in de vakanties en om uit te besteden.

Evert Jan Schuur, Nuenen

Ouders (2)

Het zal heus niet meevallen, als je je kinderen de hele dag door om je heen hebt terwijl je werk als adviseur digitale media en dat als anesthesioloog gewoon doorgaat. Maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Ik ben veel benieuwder hoe het gaat in gezinnen waarbij je met acht kinderen een vierkamerflatje deelt, of waarbij ouders geen Nederlands spreken en onze (school)cultuur niet kennen. Kortom: kunnen we ook de verhalen lezen van Somalische, Noord-Afrikaanse en Oost-Europese gezinnen? Daar kan ik me namelijk veel minder goed iets bij voorstellen.

Marijke de Vries, Delft

Afstandsonderwijs

Volgens de digitale-onderwijsdeskundigen is dit het walhalla. Kinderen krijgen de gelegenheid om thuis het opgedragen werk te maken en de controle vindt plaats door de leerkrachten. Heeft een kind gemaakt wat het zou moeten maken en voldoet dat aan de norm? Lesgeven is meer dan opdrachten uitvoeren, het is de interactie tussen kinderen in het klaslokaal. Het leren en horen van elkaar, het is het luisteren en ­rekening houden met elkaar.

Al die leuke leerkrachten die zichzelf filmen en dat posten op allerlei sites zijn niet met onderwijs bezig, maar met zichzelf. Een leuk filmpje kunnen we allemaal maken, maar wat is de toegevoegde waarde voor de kinderen die thuis zitten in benarde situaties, zonder apparaten en dergelijke?

Ja, de juf/meester komt leuk in beeld, en dan?

Tineke van der Meijden, leerkracht, Utrecht

Buiten

Wat een mooie tijd is dit om (ook met kinderen) binnen de toegestane voorwaarden naar buiten te gaan en plastic rommel en rommeltjes in de natuur op te ruimen.

Anja de Been, Oss

Italianen

Eind jaren zeventig werkte ik in Emilia-Romagna, in het noorden van Italië dat nu zo zwaar wordt getroffen. Ik kwam veel op boerderijen en hoorde menigeen vertellen over melkkoeien die boeren, in 1953, aan Nederlandse collega’s hadden geschonken. Daarmee konden ze, na de Watersnood, hun bedrijven weer opbouwen.

Daar denk ik nu veel aan terug, juist omdat Rutte en Hoekstra hardnekkig weigeren Italië een helpende hand te bieden. Ik schaam me diep. Temeer daar ik zeker weet dat de genereuze Italiaanse boeren van toen hun steun niet afhankelijk maakten van de vraag of Nederland wel voldoende in z’n dijken had geïnvesteerd.

Jan Douwe van der PloegWageningen

Italianen (2)

We weten toch dat de Italiaanse mannen jongetjes blijven die door hun moeders eindeloos verwend, zo niet verpest zijn, dus ook niet gewend actie te ondernemen als de nood aan de man komt. Het leven is voor hun een eeuwig la dolce vita.

Om jaloers op te zijn, want wat is het leven zoals we het vandaag aan de dag bekijken nu helemaal? Maar iedereen wil wel zonder restricties in de grote geldbuidel tasten, om zoals de Italianen in een eersteklashut te reizen. Natuurlijk moet er hulp geboden worden, maar niet tegen elke prijs.

Wouter van Veen, Fanjeaux (Frankrijk)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden