Column Eva & Eddy Posthuma de Boer

Weegbree en teunisbloem, hou ze maar eens uit elkaar

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers; elke twee weken een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva.

Je hebt de app Shazam, en het werkwoord shazammen. De app kan muziek herkennen. Shazammen is het gebruiken van die app. Je laat een liedje aan Shazam horen, en het muziekorakel vertelt je de titel, artiest en wat al niet meer. Behalve voor muziek, bestaat er ook een wijn-app. Die heet Vivino. Daarmee kun je een etiket op een fles scannen, waarop het wijn-orakel vertelt wat voor wijn je in handen hebt en hoeveel die kost. Mijn echtgenoot en ik gebruiken deze app veelvuldig. Dat noemen we overigens niet vivinoën, maar ook shazammen. Elke fles die we cadeau krijgen, ‘shazammen’ we. Zo komen we erachter wat we anderen waard zijn. Vaak is dat een bedrag van rond de 8 euro. Soms een tientje. Ooit kregen we van een goede vriend met veel aplomb een fles van, jawel, 2 euro. Het geeft toch te denken. Vooral over onszelf, en ons heimelijke geshazam. Waarom willen we onze vrienden zo graag betrappen op hun zuinigheid, vinden we dat zo lekker?

De Dappermarkt in Amsterdam, 1957. Beeld Eddy Posthuma de Boer

De nieuwste shazam is Plantsnap. Je raadt het al: die kan bloemen en planten herkennen. Open de app, houd je telefoon voor een bloem of blad, en het plant-orakel spreekt. Helaas alleen Latijn, wat ik betreur, want het gaat mij nou juist om de prachtige Nederlandse benamingen, die mijn hersens om de een of andere reden weigeren op te slaan. Hoe vaak mij de weegbree en de teunisbloem ook zijn aangewezen, elke keer vergeet ik weer wat de weegbree en wat de teunisbloem is. Meestal onthoud ik de dingen die me interesseren juist met gemak. Vraag me niet naar de route naar Harlingen of Breda, of ons zetelaandeel in het Europees Parlement, maar wat er in viskoekjes of boeuf bourguignon moet, staat in mijn hersens gekerfd, en ik kan ook zo Susan Sontag citeren: ‘Als ik de dromen vernietig, vernietig ik dan mijzelf?’ Waarom kan ik die verdomde bloemennamen dan niet onthouden?

We hebben weinig te zeggen als het om ons hoofd gaat. We hebben niets zo hard nodig, en staan nergens zo machteloos tegenover. Op de boekenmarkt op het Spui vond ik een plantengidsje dat ik voortaan bij me draag, als een ouderwetse papieren Shazam. Het opent met dit gedicht (zonder titel):

Ach, die brave Hendrik, soms wenste het moederkruid hem tot heermoes – niet om te bedekken onder de vrouwenmantel, maar om die duizendkoppige kool te vermalen tot eeuwig moes, opdat bij het opkomen van de paarse morgenster al het keukenmeidenverdriet en huisvrouwenleed met de weegbree gevlogen ware.

Eva Posthuma de Boer (1971) is schrijver (van onder meer de roman En het wonder ben jij, 2018); Eddy Posthuma de Boer (1931) is fotograaf en werkte voor Het Parool, de Volkskrant, Time-Life en Avenue. Samen kiezen ze elke twee weken een foto uit Eddy’s archief.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden