COLUMNAAF BRANDT CORSTIUS

We zijn nu allemaal een eiland. Zoals Kenny en Dolly al zo prachtig zongen

Ik zat door het nieuws te scrollen, de voornaamste beweging die ik de laatste tijd krijg. Ik doe dat in de hoop om meer kennis van de situatie te krijgen, en dus controle – en elke keer is het gevolg dat mijn enige kennis is dat niemand controle over de situatie heeft, en ik al helemaal niet.

Ik las corona, corona, corona en corona, en toen las ik dat Kenny Rogers dood was. Het is heel makkelijk om na de dood van een door velen als kitscherig beschouwde ster te zeggen dat jij altijd al fan van hem was, maar ik heb er bewijs van. Een paar jaar geleden, toen het nog normaal was om met honderden snipverkouden mensen bij elkaar te komen in een warme, kleine ruimte, werd ik uitgenodigd om op de radio mijn lievelingsnummer uit de Top 2000 van dat jaar aan te kondigen. In het Top 2000 Café, coronahaard avant la lettre. Ik mocht uit tweeduizend nummers kiezen, en ik koos Islands in the Stream.

Ik werd vijf minuten belachelijk gemaakt door een montere radio-dj, en toen zette hij Islands in the Stream op. Dat was genieten.

Zaterdagavond streamde mijn man een YouTube-filmpje van een optreden van Kenny (ik mag Kenny zeggen) en Dolly (ik mag Dolly zeggen) naar onze tv en luisterde ik aandachtig naar de tekst. Want het bleek dat mijn man Kenny playbackte en ik Dolly, dus ik moest opletten. Ja, we vermaken ons prima in isolatie, we hebben er alleen maar internet, YouTube en een gigantische tv voor nodig.

Het begin hakte er al in. ‘Baby, when I met you there was peace unknown.’ Ik kon nu wel beginnen met huilen, maar ik moest doorplaybacken. En God, het werd erger. Alles in dit lied ging over corona.

Everything is nothing if you got no one’: die spreekt voor zich. Maar ook subtielere zinnetjes als: ‘You did walk in the night’ – mijn geheime plan voor als er een echte lockdown komt. ‘We can ride it together, ah ha’ – moed inspreken.

Maar dan. Het refrein. ‘Islands in the stream, that is what we are. No one in between, how can we be wrong. Sail away with me, to another world. And we rely on each other, ah ha. From one lover to another, ah ha.’

Kenny had het allemaal al door! In 1983! Of eigenlijk hadden de BeeGees het door, want die schreven het lied, maar dat doet er nu niet toe.

Eilanden in de stroom, dat zijn we nu, mensen. We zijn allemaal een eiland – met anderhalve meter, het liefst meer – ertussen. Zoals Kenny en Dolly al zo prachtig zongen. Maar we zitten samen in de stroom. We rely on each other. Ah ha.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden