We zijn bevangen door het Stockholm-syndroom

Hij moest nog een dingetje hebben, iets onderscheidends. Maar wat? Een indianentooi zou natuurlijk leuk zijn, maar ja. Ook een draaiorgel of een cowboyhoed konden eigenlijk niet meer. Beetje extra loensen dan? Nee, dat was 'm ook niet. Misschien moest-ie maar gewoon niks doen. Natuurlijk! Waarom had hij daar niet eerder aan gedacht. Niks doen. Letterlijk niks doen.

Douwe Bob staat zaterdag in de finale van het Eurovisie Songfestival.Beeld ANP

'I love you too, baby.' Douwe Bob had zijn veelbesproken 10 seconden stilte koud ingezet of de mensen wisten al niet meer waar ze het zoeken moesten. Iemand uit het publiek verklaarde hem spontaan de liefde, het Wonder van Stockholm antwoordde als de wederopstanding van Elvis zelve, en de zegekar was in volle vaart. In een klap gepromoveerd tot iedereens lievelings Douwe.

De Betrouwbare Mannetjes moeten eerlijk zijn, we gaven er op voorhand weinig voor. Sowieso, het Songfestival. Waren we vroeger tevreden met een enkel zaterdagavondje waarin we dan maar juichten voor Franklin & Maxine, tegenwoordig ploegen we ons door uitzwaaiconcerten, live verslagen uit Nederlandse pop-upbarretjes, en voorbeschouwingen op de halve finales waarin toppers als Maurice Wijnen, Thomas Berge, en VVD-coryfee Frits Huffnagel mogen vertellen wat er allemaal niet deugt aan die losers die meedoen aan het Songfestival.

En we volgen alles. Waar zit de concurrentie? Wat zeggen de bookmakers? En, altijd belangrijk, wat vindt het buitenland? Niet dat we het leuk vinden, maar we zijn weerloos. Bevangen door het Stockholm-syndroom. Alles waar je het liefst zo ver mogelijk vandaan zou blijven, heeft nou eenmaal de grootste aantrekkingskracht. Zo hangen we niet alleen aan de lippen van Cornald en Jantje Smit, maar spellen we ook ieder woord over Willem 'slow down brother' Holleeder, en koesteren we elk procentpunt winst of verlies van Donald Trump. We moeten gewoon nu al weten hoe alles straks afloopt. En dus melken we de uiers der verwachtingen gortdroog met speculeren, analyseren en voorbeschouwen. Wie wordt de nieuwe trainer van Ajax? Wie wint de Nipkowschijf? Hoe lang rijdt Dumoulin nog in het roze? En wie is in hemelsnaam Maurice Wijnen?

Toen Ebru Umar bij terugkomst direct begon te zaniken dat Bert Koenders 'wilde scoren met haar vrijlating' bleek dat een Ebru Umar in Nederland omgekeerd evenredig interessant is aan een Ebru Umar van wie we niet precies wisten wanneer ze terug zou komen. En we gooien de nieuwe Connie Palmen na het winnen van de Libris-literatuurprijs trouw in de koffer, maar kijken eigenlijk al uit naar een nieuwe shortlist. Nee, als de punten eenmaal zijn uitgedeeld, is de lol er al snel vanaf. De verwachtingen, de peilingen, het is uiteindelijk allemaal veel aantrekkelijker dan de uitslag. En dus proberen we de climax maar zo lang mogelijk te rekken. We luisterden nog eens naar de stilte van de heer Bob. De onweerstaanbaarheid van alles wat nog komen gaat teruggebracht tot 10 seconden niks. Een bescheiden meesterzet.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

...

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Betrouwbare Mannetjes Melle Runderkamp en Simon Hendriksen op Twitter: @Betmannetjes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden